12. BÖLÜM — TAKİP
Defne o gün evden çıkmadı.
Perdeleri kapattı.
Kapıyı kilitledi.
Ama aklındaki tek soru aynıydı:
Onu kim takip ediyordu?
Aras akşam saatlerinde geldi.
Defne kapıyı açtığında ikisi de birkaç saniye birbirine baktı.
Aras'ın elinde siyah zarf vardı.
“Bunu sana getirdim.”
Defne zarfı aldı.
“İçindeki fotoğrafı gördün mü?”
“Evet.”
“Kim çekmiş?”
“Bilmiyorum.”
Defne fotoğrafı masaya koydu.
Fotoğrafta kendisi vardı.
Bir kafede oturuyordu.
Tarih dün.
Aras fotoğrafa dikkatlice baktı.
“Bu fotoğrafı kim çektiyse seni uzun zamandır izliyor olabilir.”
Defne başını kaldırdı.
“Peki neden şimdi ortaya çıktı?”
Aras cevap vermedi.
Çünkü aynı şeyi o da düşünüyordu.
Birileri onların gerçeği öğrenmesini istemiyordu.
Defne fotoğrafın arkasını çevirdi.
Orada küçük bir not vardı:
“Babanın neden sustuğunu öğrenmek istiyorsan, eski tren istasyonuna git.”
Aras hemen başını kaldırdı.
“Tek başına gitmeyeceksin.”
Defne ona baktı.
“Ben zaten tek başıma gitmeyeceğim.”
“Kim gelecek?”
Defne hafifçe gülümsedi.
“Sen.”
Aras istemsizce gülümsedi.
“Bunu emir gibi söylemen hoşuma gidiyor.”
Defne gözlerini devirdi.
“Ciddiyim.”
“Ben de.”