Merhabalar bu benim ilk yazdığım kitap ve üstte yaş 9 yazmasının sebebini hikayeyi okuyunca anlarsınız neyse iyi okumalar.
Bir gün sabah anne ve babamın kavga sesine uyandım ciddi bir kavga ediyorlardı gerçi ciddi olmasa takmam ama bu ciddiydi mutfağa gittiğimde annem ve babam orada kavga ediyorlardı sonra annem beni fark edince bana dönüp sordu
"Benmi yoksa o lanet babanmı?"
Ben öylece dönüp kaldım o aralar babama pek düşkündüm ama yanıldım konuya dönersek annemin sorusuna ben şöyle yanıtladım
"b-babam"
Annem bunu umursamadı çünkü aslında onu seçtiğimi biliyordu sonra annem dükkana çalışmaya gitti ben babamla kaldım ve babam bana annemin aslında ne demek istediğini açıkladı
"Kızım annenle ben boşanıyoruz"
Hayatım mahvoldu bı anda sonra babam
"Seni yanıma almıycam sen şımarıksın ama merak etme bı park var orlarda bir yerde ev tutcam gelirsin"
Babamın sen şımarıksın lafına kırıldım
Ama önemsemedim sonra pazartesi annem okul çıkışı yanıma geldi ve beni aldı normalde eve kendim gidip geliyordum bu bana tuhaf geldi ama bir yandan da ilgi gördüm için sevindim anneme dönüp sordum
"Anne tam olarak nereye gidiyoruz?"
Annemde
"Mahkeme salonuna"
Deyince şaşırdım ve üzüldüm bir anda bütün duyguları yaşamış gibi hissettim ve anneme çaktırmadan gözümden bir damla yaş aktı mahkeme salonuna gelince orada babamı gördüm parka taşınmadı başka bi şehre taşındı
Sonra mahkemeye girdik onlar mahkeme salonunda bile kavga etti sonra hakim bana sordu
"Annen mi baban mı?"
Bunu eskiden bana sorduklarında zor gelmezdi ama şimdi acayip zor geliyordu annem desem babam kırılır babam desem annem kırılırdı sonra da cevabım
"B-babam"
Dedim aslında annemi istiyordum ve bu yüzden defalarca kendime aptal dedim hakim benim velayetimi babama verdi babam mahkemeden çıkınca bana dediki
"Ben seni istemiyorum o yüzden benle kalmıycaksın!"
Dedi annem babamın bana ne dediğini fark edince beni alıp babama dediki
"Zaten senden iyi baba olmaz iyiki boşamışım seni!"
Dedi ben o sırada ağlamamak için kendimi tuttum
annem bana yolda dediki
"Üzülme ben senin annenim sen beni seçmesende benim sana her zaman kapım açık"
Dedi bende ona
"Ben aslında seni istiyordum anne.."
Annem bunu bildiği ićin bana sırıttı sonra eve gittik ben odama geçtim ve daha fazla tutamadım ve sessizce ağladım annem işe gitti bende tek kaldım bir de benim ablam var o da beni görmedi duymadı ben de ağlama bitince ödevimi yaptım annem eve gelince anne beni kandı yatağında yatırdı normalde hayyatta yatırmazdı ama artık babam yoktu o yüzden yattım
Sabah olunca kendimi halsiz hissettim annem bana ne olduğunu sordu bende aniden lavaboya gidip küstüm annem sonra ateşimi ölçtü ve cayır cayır yanıyodum annem ilçede yaşadığımız için beni sadece rapor almak için beni sağlık ocağına götürdü sonra ordan tam 1 hafta (yani yedi gün ) okula gitmemek için rapor aldık annem o gün işe gitmedi bana baktı
Babamla aram düzeldi sonra babam beni evine götürdü sadece onun evine hafta sonları gidiyordum ama olsun yinede gidiyordum sonra babamla kitapçıya gittik ordan bana çocuk mangası aldık sonra eve geldik ben hemen bilgisayarı açtım ve oynadım ama kötü bir şey oldu artık ister istemez daha fazla küfür öğrendim ve artık baba kendimi ezdirmiyodum kavga ederken
3 ay sonra
Babam ablamla bu aralar çok ben evlencem demeye başladı ablamla ikimiz buna karşı çıktık ama olan oldu babam evlendi evlendiği kadın öğretmendi ve zengindi kendisine ait bir site bile vardı ama onun çok şımarık bı çocuğu vardı
Babam onla evlendikten sonra nişan sonrası ben o küçük çocukla bebek kavgası etmiş gibi oldum sonra yanımda annemin bana aldığı oyuncakla oynadım tabi çocuk ta elimdekini istedi ama ben ailem boşanınca erken ergenliğe girdiğim için onla paylaşmadım o da annesine söyledi annesi de babama bende korktum ve kendimi tuvalete girip kapıyı kitledim.
Babam kapıyı bıçagın ucuyla açmaya çalışırken ben annemi aradım annem açtı onla konuşcakken kapı açıldı ve babam beni saçımdan tutup arka odaya götürdü bana orada bir sürü şey söyledi
"Senden nefret ediyorum!"
"Senin gibi evlet olmaz olsun!"
"Sen geldin huzurumuz bozuldu!"
"Keşke doğmasaydın!"
"Senin gibi çocuğum olcağnı bilseydim evlenmezdim!"
Tabi annem bunların hepsini duydu ve babama ordan
"SUS LAN PİÇ!*
Dedi annem telefondan bağırarak babam annemi aradığımı görünce beni dövdü gözlerim ağlamaktan mosmor oldu ablam yanıma geldi beni kaldırdı ve niye anlaşamıyoruz diye salona götürdü beni ben ablamla konuşurken çocuk alnıma demir bı metal fırlattı ben de çocuğa saldırmak için yanına gidicekken ablam beni durdurdu o sırada sinirden ağladım çocuğun annesi geldi arkasında babam kadın bana kendinden emin şekilde
*Bak benim çocuğuma saldıramazsın ben çocuğumu dışardan bulmadım"
Dedi sanki ben dışarıdan bulundum aptal ben aptal çocuğun oyuncağı fırlattığı her aklıma gelince ağlıyorum hatta bunu ağlayarak yazıyorum dahada ağladım kadın öyle diyince ablam hala beni tutuyordu ama o da üzülüyodu benim ağladığımı görünce yani ben öyle düşünüyorum...
Eşyalarımı topladım sonrababa seslendim
"Ben hazırım hadi beni annemin yanına bırak"
Babamla yolda bile kavga ettim annemin dükkanına gelince kapıyı açıp gittim sonra annem bana sarıldı alnımın neden mosmor olduğunu sordu bende çocuk yaptı deyince
"Bir daha o eve gitme senin telefondaki ağlama seslerini duymak bana acı veriyor"
Dedi haklıydı aslında ama ben onu dinlemedim
Ve çok pişman oldum artık ağlarken o çocuğun oyuncağı attı yeri tutarak ağliyorum:)
İlk bölüm bu kadardı okuduğun için teşekkür ederim görüßmek üzere