Bir gün iş çıkışı evimin yakınlarında olan parka yürüş düşüncesiyle gittim.
Bir kafede bulaşıkçı olarak çalışırken çok yoruluyorum, bazen eve gittiğimde üstümü bile değiştiremeden uyuya kalmışlığım oluyordu. Ve çalışma hayatımın zorluğunun yanında çektiğim gebelik sorunlarida cabası. Belim, ayaklarım,geceleri uykumdan ağlayarak uyanmamı sağlayacak şiddetli kasılmalarım. Hamileliğim ilerlemiş olmasına rahmen kusmalarım.... Ve her geçen gün bunların artması hayatımı fazlasıyla kısıtlıyordu.
Parkta yavaş adımlarla yürüyüp yorgunluğumu düşünmemeye çalışıyor ve hayattan kesitlere odaklanmak için çabalıyordum.
Yürüyüş esnasında gözüme pekte uzağımda olmayan ve nerdeyse benim kadar şiş karnı olan kıza takıldı gözlerim. Bu durum yüzümü gülümsetmişti, benim gibi anne adayı biri daha...
Kızı incelemek istemiştim sanırım, üstünde boğazlı ince gözüken krem rengi bir bady vardı altında kahve tonlarında nerdeyse dizlerine gelen şirin bir etek üstünede ince onu üşütmeyecek bir ceket... Bir hamile için sevimliydi.
Yanına biri geldi elinde lezetli gözüken elma şekeri ve pamuk şekerler vardı .Ağzım sulanmıştı,eşi olduğunu düşündüğüm adama baktım, ama istemsizce kaşlarım çatılmıştı. Çünkü bu benim sevgilim KİM TAEHYUNG'tu.
Hayır anlamında başımı sallayıp başımı kaldırmadım. "Hastaneye gitmek istermisiniz?" Dedi nazikliğini bozmadan. "Sağolun sadece...." burnumun aktığını hissetmiştim karşımdaki adam "burnunuz kanıyor" dedi. Burnuma dokunduğumda elimdeki kanı gördüm. Burnum kanıyordu. "İyiyim..." gözlerim ani şekilde kararırken bilincimi kaybetmiştim.......
TAEHYUNG
Kuzenimin hamileliği hayatımdaki en güzel şeydi sanırım. Sabahtan beri güzel vakit geçirmiştik. Eniştem gelince ayrıldık yorulmuş olmam gerekiyordu ama aksine içimde güdemediğim bir heyecan vardı.
Eve gitmek için ilerlerken birinin yardım seslenişini duydum. "Yardım edin kadın bayıldı! Hanım efendi gözlerinizi açın lütfen!" Banklarda kendinden geçen hamile kadının yanındaki adama doğrua koşmaya başladım.
Yanlarına vardığımda adam korkmuş gözüküyordu beni fark ettiği gibi "lütfen ambulansı aradım kadının çantasına bakın eşini arayıp haber verelim." Hemen başımla onaylayıp kadına doğru eğildim .Çantasını elime aldığımda yüzü dikkatimi çekti tanıdık yüz hatlarıyla karşımdaki kişinin eski sevgilim olduğunu anlamam uzun sürmemişti ama beynim donmuştu.
O hamileydi! Biz ayrılalı nerdeyse 6 ay olmuşken nezaman hayatına biri girmiş ve onun çocuğunu taşıyacak kadar güvenip sevmişti! Belkide o geceden di!
Duygularımla kalbim kavga ederken boğazımda kocaman bir yumru oluşmuştu.
Duygularımla kalbim kavga ederken boğazımda kocaman bir yumru oluşmuştu. "Micha...!?" Ne oluyordu?
Onu kolları arasında tutan adam "tanıyormusunuz?" Diye sorduğunda dolan gözlerime hakim oldum. "Eski kız arkadaşım" ne zor çıkmıştı bu kelime oysaki daha dün Jimin bana Micha yı sorduğunda 'eski kız arkadaşımımı konuşucaz' diyip çıkışmıştım.
Ambulansın gelmesiyle hastaneye gittik onunla gitmeyi ben istemiştim içimden bir ses merak ediyordu
.............
Saatler geçmişti ama uyanmamıştı doktoru en yakın arkadaşı Kyungmi ydi ben onu tanıyordum ama o beni hiç görmemişti.
Michanın başımda beklerken o da bazen bana eşlik ediyordu. Ona sorular sorup dikkat çekmek istememiştim ama içim içimi yiyordu. Başımı kaldırıp odada deli gibi dolanan Kyung'a baktım fazlasıyla endişeliydi. "Kyung hanım Micha hanımın eşine haber verdinizmi? Saat geç geç oldu merak etmiş olabilir" dedim yüzüme bakmadan başını salladı. "Üzgünüm ama arkadaşımın bir eşi yok, eski sevgilisinden hamile kaldı ve şimdi yanlız yaşıyor. Tanrım neden bütün kötü şeyler onun başına geliyor ki? Onu yeterince yıpratmadınmı?" Sorduğum sorunun karşısında herşeyi bu kadar açık bir cevap almayı beklemiyordum. Ve o az önce Micha nın eski sevgilisinden hamile kaldığını mi söylemişti!!!
Dediklerini idrak etmem uzun sürmüştü. Kafamdaki şıklarda kendimi bulmaya başlamıştım çünkü kyung onun 6ay 3haftalık hamile olduğunu söylemişti. Ben onu terk ettikten sadece bir kaç haftaya tekamül ediyordu söyledikleri. Gözlerim dolarken odada sadece ikimizin kaldığını gördüm. Yerimden kalkıp kokusunu özlediğim canın yanmasını dahi istemediğim bu kadına canavar mı olmuştum ben?
Bilinçsizce titreyen elimle elini kavrayıp tuttum. Eskiden yumuşacık olan elleri şimdi yaralarla doluydu. Hamile olmasına rahmen ne kadar çok zayıf ve cılız gözüküyordu. Kim bilir bu hamilelik ona neler getirmiştir. Göz yaşlarım yanaklarımda yol alırken kalbimde ki ağırlık canımı yakıyordu. Çünkü beni aramıştı hemde defalarca. Mesajlarını okumadan siliyordum belkide bana hamile olduğunu bile söylemişti orda ama kinim bana engel olmuştu. (Bir insan birini severken asla bu kadar zarar veremez). Ama ben vermiştim hala da veriyordum. Uyandığında ne tepki vericekti? Beni istemeye bilirdi hakkıydı ama bebek? Bebeğimiz.........