Korkuyorum...
Herkesten herşeyden... İnsanlardan... Beni sevmiyorlar.Beni neden sevmiyorlar?Ne yaptım size?Yemin ederim size birşey yapmadım. Bana dikdik bakdığınızda da birşey yapmadım.Bana istediğiniz kadar iğrenerek bakabilirsiniz, küçümseyen gözlerle...
Bunları düşünürken kapı çaldı.Gelen karina ablaydı. Benden 3 yaş büyük, çok güzel bir kadındı. 22 yaşında evlenmişti. 1 yıldır evliydi ve en önemlisi bana iyi davranan tek kişiydi...
"Meraba Nastüşka nasılsın(gerçek adım nastya ama karina abla bana herzaman böyle seslenir"
"İyiyim sen?"
"Bende"
Havadan sudan konuştuk. Sohbeti sarıyodu.Onu seviyordum.Kaç kez intihar etmeye çalışmıştım ve o beni kurtarmıştı.Yarım saat sonra gitti.Bende bir kafeye gittim.Oturdum bir kahve aldım.içtim ve kalkacaktım ki benim yaşlarımda çok yakışıklı bir çocuk karşıma oturdu."Ben geldiğim için mi kalktın ?Eğer öyleyse anlarım,sorun değil."
"Hayır istersen biraz dolaşalım"dedim.Herkes bana ve ona dikdik bakmaya başladı.Yanıma bir kadın geldi oranın bir çalışanıydı."Hanımefendi iyi misiniz?" Şaşırmıştım."Neden?"dedim alaycı bir tonla"Burada bir kadınla bir erkeğin konuşması ayıp mı yoksa?" "Hayır..." Kadın bana korkmuş gözlerle bakıyordu,herkesin bana baktığı gibi "Hanfendi işiniz biriyse kafeden çıkar mısınız?" Kovulmuştum,ama alışmıştım o yüzden sadece "Tamam" dedim.