---
YALACILAR
14. Bölüm – “Sessiz Çığlık”
Kampüsteki sessizlik artık huzur vermiyordu.
Elektrikler kesikti, dışarıdan gelen rüzgâr camları zangırdatıyor, okulun koridorlarında yankılanan adımlar insanın içine soğuk bir şeyler bırakıyordu.
Tuvaletlerden gelen uğultu kulaklarıma ulaştığında, ilk başta ciddiye almadım.
Ama sonra o boğuk çığlık…
Birinin susturulmuş korkusu gibi yankılandı içimde.
Kapıyı açtığımda burnuma çarpan o metalik koku her şeyin çok geç olduğunu fısıldadı.
Duvara sıçramış kan…
Lavabonun içine yığılmış bir beden.
Tanımıyordum onu, ama tanımam da gerekmiyordu.
Biri daha ölmüştü.
Ve bu sefer…
Kanla yazılmış o kelime gözümün önünden gitmeyecekti:
YALANCILAR.
Elimle ağzımı kapattım. Kalbim karnımın içinde atıyordu sanki.
Geri çekilmek istedim. Kaçmak.
Ama bir hışırtı duydum.
Tuvaletin diğer ucundaki kabin aralık kalmıştı.
Bir gölge.
Bir hareket.
Oradaydı. Kai.
Sessizce diz çökmüş, parmaklarını yavaşça bir kâğıt havluyla siliyordu.
Elindeki kanı…
Ona ait olmayan kanı.
Gözleri bir anlık benimkilerle buluştu.
Soğuk… Kıpırtısız… Tehlikeli.
Sadece bana ait bir sır gibi baktı bana.
Sonra doğruldu, yaklaşmadı.
Sadece söyledi:
> “Biz okulda olan hiçbir şeyi dışarıya söyleyemeyiz, Aria. Çünkü biz… yalancıyız.”
Sesindeki ton yumuşaktı, ama içinde bir tehdit gizliydi.
Geri çekildim.
Konuşamadım.
Sadece orada durdum.
O ise arkasını dönüp karanlığa karıştı.
Ve ben…
İlk defa gerçekten yalnız hissettim.
---