---
YALACILAR
12. Bölüm – “Karanlığın İçinden”
(Anlatıcı: Aria)
Kai’nin sesi hoparlörden yankılandığında bir an her şey dondu.
> “Siz… yalancısınız. Yalancılar.”
Tavanlar çınladı.
Koridorlar boştu ama ses yankılanarak bizi sıkıştırdı.
Ezra, hafif bir gülümsemeyle başını iki yana salladı.
“Adam sanki Tarikat lideri… Hoparlörle neyi çözecekse artık.”
Ama hepimiz, Kai’nin delirmediğini biliyorduk.
Delirmek için önce aklını yitirmen gerekirdi.
Oysa onun yaptığı daha… hesaplıydı.
Kampüste hâlâ elektrik yoktu.
Telefonlar çekmiyor.
Işıklar kapalı.
Okul… nefesini tutmuş gibiydi.
Sonra koşan birini duydum.
Ayak sesleri, çığlık gibi yankılandı karanlıkta.
“Arka bahçeye biri baksın!” diye bağırdı biri.
Ezra, Seth, Lara ve ben kapüşonlarımızı geçirip koşmaya başladık.
Bahçeye açılan arka kapının yanına geldiğimizde… kalabalık çoktan toplanmıştı.
Toprak nemliydi.
Üzerinde bir beden yatıyordu.
Beden hareketsizdi.
Yüzü çamura bulanmıştı, ama tanıdım.
Okulun temizlik görevlilerinden biri…
Adı Cihan’dı.
Gözleri açıktı.
Ve öylece gökyüzüne bakıyordu.
“Ölmüş…” dedi Lara, nefes nefese.
Seth küfretti.
Ezra, tüylerini diken diken eden bir sessizlikle geriye çekildi.
Ben ise Mira’ya döndüm.
Onun yüzünde korkudan çok başka bir şey vardı.
Bir acı… bir tanıdıklık.
Sonra bana dönüp fısıldadı:
“Ben böyle şeyleri… daha önce İstanbul’da da gördüm.
Aynı mesaj. Aynı ölüm şekli.
Ve hep… ‘Yalancı’ diye başlayan notlar.”
Kalbim hızlandı.
Mira’nın sesi titriyordu.
Demek bu olay sadece bu okulda başlamamıştı.
Sonra bir şey fark ettim.
Toprağın hemen yanı başında…
Ayakkabı izleri.
Ama o izlerin yönü tersineydi.
Sanki cesedi bırakan biri…
Bizi izleyip geri dönmüştü.
Ezra, dalga geçecekmiş gibi oldu ama sustu.
Hiçbirimiz konuşamadık.
Çünkü artık anlıyorduk:
Bir kişi değiliz…
Bir suç değil bu…
Bir lanet gibi yayılıyor.
Ve belki de sıradaki biziz.