Annem ve yatalak bir üvey babamla uyum içinde yaşayamadığımdan, on altı yaşında evden ayrıldım ve Yahudi ailesi hiç sinagoga gitmeyen ama kültürel gelenekleri benimseyen en iyi arkadaşım Rachel Cohen'in yanına taşındım. Babası bir ev boyacısıydı. En yakın arkadaşları manav, fırıncı ve bir elektronik şirketinde montaj hattı işçisiydi. Bunlar, daha önce hiç duymadığım isimlerle genellikle edebiyat, sanat ve klasik müzik hakkında sohbet eden, işçi sınıfından bir entelektüel grubuydu: Saul Bellow, James Baldwin, Ralph Ellison, Diego Rivera, Frida Kahlo, John Dos Passos, Gustav. Mahler ve Felix Mendelssohn.
Bu seküler Yahudilerle yaptığım sohbetler bana eleştirel düşünmeyi ve ayrımlar yapmayı öğretti. Bach, Beethoven ve Brahms ile Marx, Lenin ve Troçki arasındaki farkı öğrendim. Franklin Delano Roosevelt'in New Deal mevzuatı insani ve politik olarak uygun olan bir Amerikan aristokratı olan doğuştan gelen nezaketini öğrendim. Fiziksel emeğin içsel saygınlığını ve sendikaların toplu pazarlık yoluyla işçileri sömürüden nasıl koruduğunu öğrendim.
Yahudi olmadığımı biliyordum ama okulun %99'unun Yahudilerden oluştuğu bir lisedeymiş gibi davrandım. Benim dünyam küçüktü ve içinde etnik bir azınlık olduğum bu kültürle sınırlıydı. Çaresizce ona uymayı istedim ve yaptım. Bar Mitzvah'larda ve Fısıh'ta sederlerde her zaman hoş karşılanırdım . Liseden mezun olduğumda, kvell, kvetch, mensch, schlepp, tsuris, mishigas ve verklemp gibi yetişkin hayatıma taşıdığım oldukça büyük bir Yidiş kelime dağarcığım vardı . Bu sözler hoşuma gitti. Kendimi ifade etmem gerektiğinde uygun ikameler yok.
Cohen'leri sevdim. Daha önce tanıştığım hiç kimseye benzemiyorlardı. Konuştular ve dinlediler. Canlı ve tutkulu tartışmaları bana sadece bilgi değil, aynı zamanda duygusal okuryazarlık da verdi. Bayan Cohen, Las Vegas'ı sık sık ziyaret eden biriydi ve şampiyon bir Blackjack oyuncusuydu. Bana Bay O'Brien'ı hatırlatan konuşmalarda, beni rastgelelik ve şans etiğiyle tanıştırdı.