"Altı milyon?"
"Ve biliyor musun, Suz? İnsanların neden Yahudilerden nefret ettiği konusunda çok az fikir birliği var. Bazı Hristiyanlar Yahudilerin İsa'yı öldürdüğünü söylüyor ama bu doğru değil. Ölümünden Romalılar sorumluydu. Bazıları Yahudilerin çok etkili olduğunu söylüyor. Bazıları ayrı oldukları için onlardan nefret ederken, diğerleri onları asimilasyon yoluyla ırksal saflık için bir tehdit olarak görüyor. Bazıları Yahudilerin kapitalist sömürücüler olduğunu iddia ederken, diğerleri hepsinin Rosenbergler gibi devrimci komünistler olduğunu söylüyor. İnsanların Yahudilerden nefret etmesi için tek bir sebep yok.”
"Nasıl bu kadar çok şey biliyorsun?"
O gülümsedi. "Öğretmen olmadan önce rahip olmak için ilahiyat fakültesine gittim. Ama bu başka zaman uzun bir hikaye. Konuşacak çok şey var. O yüzden ne zaman istersen gel beni gör."
Ve yaptım. Bay O'Brien ile ilkokuldan ayrılana ve sonrasında, en iyi arkadaşlarımın hala Yahudi olduğu ortaokul ve lisedeyken sohbet etmeye devam ettim. Daha sonra, yetişkinliğimin ilk yıllarında, ne zaman Yahudi aleyhtarı siyaseti anlamam gerekse, onu aradım. Örneğin, Kuzeyliler Andrew Goodman ve Michael Schwerner Mississippi'de linç edildiğinde yirmi iki yaşındaydım.
Güneyli Jim Chaney ile birlikte, ayrımcılar onları Afrikalı Amerikalıları oy kullanmaları için kaydettirdikleri için öldürdüler. Güney'in derinliklerine inerek, geleneksel otoritenin meşruiyetine meydan okuyorlardı. Yahudi olmaları tesadüf değildi. Bu linç olayı karşısında şok oldum ve Bay O'Brien ile hala iletişim halinde olduğum için onunla temasa geçtim. “Bu nasıl olabilir?