Bir öğretmen olan Mette, "Vergilerimiz herkesin yüksek öğrenimini karşılıyor" dedi. "Neden? Çünkü eğitimli ve iyi yetişmiş vatandaş tüm topluma fayda sağlar."
Bir psikolog olan Inger, "Danimarka'da okul öncesi yaşta çocukları olan tüm ailelere profesyonel çocuk bakımı garanti edilmektedir" dedi. "Küçük çocukların annelerinin evden çıkıp eğitimlerini kullanabilmelerinin ve ekonomiye katılabilmelerinin tek yolu bu."
Danimarka'da tıbbi bakım bir ayrıcalık değil, bir haktı. Bir doktor olan Jens, "Modern tıp pahalıdır" dedi. "Neden sadece zenginler için olsun ki?"
Bu konuşmalar beni çok etkiledi. Yoksulluk düzeyinde fakir büyümüştüm. Üvey babamın tıbbi sorunları kaynaklarımızın %100'ünü tükettiğinde, annem genellikle ilaç ve bakkaliye arasında seçim yapmak zorunda kalıyordu. Daha sonra 80'lerde San Francisco AIDS salgınını yaşadım ve sağlık sigortası olmayan birçok gencin gereksiz yere öldüğünü gördüm.
"Yahudi ruhum", ekonomik ve sosyal eşitsizlikleri azaltan politikalara sahip bir toplumda yaşamayı özlüyordu. Danimarka ulusal medya koleji beni yayın gazeteciliği öğretmem için davet ettiğinde nihayet dileğim gerçekleşti. San Francisco'daki KPIX-TV'de Yazı İşleri Direktörü olarak işimden ayrıldım ve Aarhus'a gittim. Otuz yıl sonra hala oradayım. Artık sadece bir liberal değil, artık sadık bir Avrupa Sosyal Demokratıyım.
11 Ağustos 2017'de Virginia, Charlottesville'de yüzlerce beyaz milliyetçi neo-Nazi, "Yahudiler bizim yerimizi almayacak" sloganları attı. O zamana kadar 26 yıldır Danimarka'da yaşıyordum ve kaygımla özdeşleşebilecek biri için yalnızdım. Doğal olarak Bay O'Brien'ı düşündüm ama o artık hayatta değildi.