Yağmur yağıyordu
Ama bu yağmur hayat vermiyordu, öldürüyordu. Bu yağmur çok sevdiğimiz toprak kokusu vermiyordu, zehir gibi kokuyordu. Bu yağmur insanların nankörlüğü, açgözlülüğü, küstahlığı yüzünden lanetlenmişti. Ellerinde fazlasıyla olduğu halde daha çoğunu isteyen insanlar yüzünden.
Doğanın kanunudur, güçlü zayıfı öldürür.
Peki bu kanun insanlar için de geçerli miydi? Güçlü insanlar zayıf, kendini koruma yeteneği olmayan masumları öldürmeli miydi? Bu muydu adalet? Yoksa adalet güçlü insanların zayıflara yardım etmesi miydi?
Onlar insanlığın ne olduğunu unuttular. Hayvanların yaptığı gibi toprak zaptetmeye, yemek avlamaya, zayıfları öldürmeye başladılar.
Nemesis, insanların bir zamanlar sahip oldup ama yine de daha fazlasını istediği toprağı yağmurla lanetledi. Artık toprak yeşermiyordu; açtılar. Yağmur insanlara küsmüştü; dokunduğu her canlıyı öldürüyordu. Bu, Nemesis'in insanlara cezasıydı. İnsanlar insanlığın ne olduğunu hatırlayana kadar da devam edecekti.
Ve bu cezanın bir sonu yoktu.