Efsane
Teşkilat binasının dinlenme salonu alışılmadık şekilde sessizdi. Duvar boyunca uzanan dev ekranlarda aynı haber dönüp duruyor, kırmızı uyarı ışıkları görüntüyü kesik kesik aydınlatıyordu.
Alt yazı tek bir ismi tekrar ediyordu:
AZUL
Son operasyonu başarıyla tamamladı.
Muhabirlerin sesleri üst üste biniyordu.
— “Hanımefendi-
"Azul, bunu nasıl başardınız?”
— “Gerçekten tek başınıza mı girdiniz?”
— “Hiç tereddüt etmediniz mi?”
Genç kadın bir gülümseme verdi. “Plan çalıştı. Geri kalanı uygulamaydı.” Sesinde abartı yoktu, sanki büyük bir şey yapmamış gibi konuşuyordu.
Salonun köşesinde Lucien televizyona bakarak ıslık çaldı. “Bu kız fazla rahat.” Yanındaki koltukta oturan Arden gözünü ekrandan ayırmadı. “Disiplinli.” Lucien hafifçe güldü. “Disiplinli ve tehlikeli derecede iyi.” Arden sakin kaldı. “Abartıyorsun.” Lucien başını salladı. “Yirmi bile değil ama en zor dosyaları kapatıyor.”
Ekranda Azul kalabalığın arasından geçerken bir çocuk el salladı. Genç kadın bir an durdu ve karşılık verdi. Küçük bir el hareketi ve neredeyse fark edilmeyen bir gülümseme.
Lucien gözlerini kıstı. “Bu kısmı beklemiyordum.” Arden ekrana bakmaya devam etti. “İnsan gibi davranıyor.”Lucien öne eğildi. “Peki… bu kızı etkileyebilir misin?”
Arden bakışını ekrandan ayırmadan cevap verdi. “Ne?”
Lucien"Trabsferin olucak zatenn.."
Lucien sırıttı. “Kaç ay sürer?”
Arden kısa bir an düşündü. Emin bir şekilde “İki ay.”
Lucien kahkaha attı. “İki ay mı?”
Kapılar açıldı.
“Arden.”
Arden ayağa kalktı.
“Yeni transferin onaylandı.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Adam televizyona baktı ve sırıttı.
“Azulun üs'ünde çalışacaksın.”
Lucien’ın gülüşü söndü. Arden’ın bakışı ilk kez değişti. Ekrandaki isme bu kez sadece bir haber gibi değil, gerçek bir görev gibi baktı