Yağmur ince ince yağıyordu. İstanbul’un gri sokakları akşamın erken karanlığıyla birleşmişti.
Emir, otobüs durağında bekliyordu. Üzerinde sade bir hoodie vardı ama altında sakladığı vücut dikkatli bakan biri için gizlenemezdi. Geniş omuzları, belirgin kolları… Spor salonunda geçen saatlerin izini taşıyordu. Ama o, dikkat çekmekten özellikle kaçınırdı.
Kulaklıkları takılıydı. Müzik yoktu.
Sadece dünyayı kısmak için.
Yanına biri yaklaştı.
Emir önce fark etmedi. Ama sonra göz ucuyla baktığında… bakışlarını kaçırmakta zorlandı.
(Bu aras)Çocuk orta uzunluktaydı—ama duruşu öyle değildi. Siyah, kısa kesilmiş saçları yağmurdan hafif ıslanmıştı. Giydiği dar siyah tişört ve montun altından taşan kaslı yapısı açıkça belliydi. Göğsü dolgun, kolları kalın ve güçlüydü. “Big boy” denecek türden bir fiziği vardı—kompakt ama yoğun.
Ve kendinden emin.
“Bu otobüs Kadıköy’e gidiyor mu?” diye sordu.
Sesi sakindi ama dikkat çekiciydi.
Emir kısa bir an durdu.
“Evet,” dedi. “Ama genelde geç gelir.”
Çocuk hafifçe gülümsedi. Gülüşü rahat ve kendine güvenliydi.
“İyi. Beklemek sorun değil.”
Emir kaşını kaldırdı.
“Genelde insanlar şikayet eder.”
“Ben etmem,” dedi çocuk. “Sabretmeyi bilirim.”
Kısa bir sessizlik oldu. Yağmur biraz hızlandı.
Çocuk Emir’i süzdü. Açık açık.
“Sen spor yapıyorsun,” dedi direkt.
Emir irkildi.
“Belli mi?”
“Fazlasıyla.”
Emir gözlerini kaçırdı. Bu tarz dikkat onu rahatsız ederdi.
“Sen de,” diye mırıldandı.
Çocuk hafifçe güldü.
“Evet. Ama ben saklamıyorum.”
Bir adım yaklaştı.
“Ben Aras.”
Elini uzattı. Emir birkaç saniye düşündü, sonra tokalaştı.
Aras’ın eli sıcaktı. Güçlüydü.
Emir’in kalbi… kısa bir anlığına hızlandı.
Otobüs geldiğinde birlikte bindiler. Yan yana oturdular.
Otobüs ilerlerken Aras rahatça konuşuyordu. Emir ise onu dinliyordu… ama asıl dikkat ettiği şey Aras’ın varlığıydı.
Yakınlığı.
Sıcacık, ağır ama huzurlu bir enerji gibi.
Bir anda otobüs sert fren yaptı. Emir dengesini kaybetti ve doğrudan Aras’ın omzuna çarptı.
Aras refleksle onu tuttu.
Kolunun gücü… fazlasıyla hissediliyordu.
“Dikkat et,” dedi Aras, hafifçe gülerek.
Emir hemen doğruldu.
“Özür dilerim.”
“Ben şikayetçi değilim,” dedi Aras.
Göz göze geldiler.
Bir saniye sürdü belki.
Ama Emir için… fazla uzundu.
Kalbi hızlandı.
Ve bu sefer emindi.
Bu sadece tesadüf değildi.
Devam edecek . . .