Bölüm 9

Arya nefesini tuttu. Karan yavaşça tişörtün altına uzandı. Karan: “Şimdi oraya bakacağım. Sen de sakin kalacaksın, tamam mı?” Karan eliyle tişörtün altına uzandı. Arya bir an gözlerini kapadı, nefesi düzensizleşti. Karan yavaşça kumaşı yukarı çekti. Ve durdu. Belinin sol yanında, hafif içe çökmüş, derisi yer yer sertleşmiş bir iz vardı. Morluk artık geçse de, altındaki doku sağlıklı görünmüyordu. Kabarıklık yoktu, aksine... çöküktü. Garipti. Karan eğilip dikkatle baktı. Parmağını çok hafifçe dokundurdu. > “Bu... burada biri seni çok sert kavramış. Parmağın izi gibi ama değil... bastırılmış. Hatta… fazla bastırılmış.” Arya gözlerini kaçırdı, başını yana çevirdi. Karan ses tonunu alçalttı. > “Bunu kim yaptı, Arya?” Arya cevap vermedi. Karan bir an iz boyunca parmak uçlarını gezdirdi, cilt sıcak ama gergindi. > “Ve buraya sonra biri müdahale etmiş... ama yanlış. Bu çökmüş doku, içeride hematom bırakıldığını gösterir. Temizlememişler. Sadece bastırmışlar ve sargıyla kapatmışlar gibi.” Arya'nın sesi neredeyse fısıltıydı. > “Evet. O gece… biri bastırdı. Çok uzun süre. Yerimden kıpırdamamam gerekiyordu. Sonra biri geldi... doktor olduğunu söylediler. Ama sormadı bile. Hemen sardı. Acımasızca. Acıyı görmedi bile. Sadece geçiştirdi.” Karan başını eğdi, gözleri hâlâ izin üstündeydi. > “Bu kadar bastırmak... bir iz bırakacağını bilmeden yapılmaz. Biri bunu bilerek yaptı. Sonra da başka biri, ilgilenir gibi yapıp yarım yamalak tedavi etti.” Arya’nın sesi bu kez daha boğuktu. > “İkisi de aynı kişilerdi. Sadece roller değişti.” Karan derin bir nefes aldı, ama elini çekmedi. İzi örten tişörtü yavaşça geri indirdi. O anda konuşmadı. Çünkü bazen kelimeler, bir acıyı iyileştirmekten çok, boğabilirdi.