Bölüm 29

Arya çaresizce bağırıyordu: “Bırak beni! Bunları yapman karını geri getirmez, lütfen...” Adam sertçe susturdu onu: “Sus! Karıma ne olduysa sana da aynısı olacak.” Arya’nın gözleri korkuyla dolarken adam onu başka bir odaya sürükledi, bir sandalyeye bağladı. Arya panik içinde ellerini ve ayaklarını zorlayarak kurtulmaya çalıştı. Birden adam elini Arya’nın saçlarına uzattı, acımasızca çekti: “Saçlarına çok değer veriyorsun, dimi? O zaman uçlarından alalım.” Elinde makas belirdi. Arya yalvararak, titrek sesiyle: “Yapma, nolur alma onları benden!” Ama adam acımasızca makası Arya’nın saçlarına değdirdi, kısa bir süre içinde saçlarının uçlarından yaklaşık 2 santim kesti. Saçlar düzensiz, hafif kırpılmıştı ama çok kısa değildi. Arya öfkeyle: “Allah belanı versin!” diye bağırdı. Adam Arya’nın bağırışlarına kulak asmadan birkaç adım geriye çekildi. Makası yere attı, metal sesi beton zeminde yankılandı. Soğukkanlı bir ifadeyle Arya’ya döndü. Gözlerinde delirmiş bir acı, bastırılmış bir öfke vardı. “Senin gibi birinin mutlu olmasına izin veremem. Benim her şeyim elimden alındı, seninki de alınmalı.” Arya, nefes nefese kalmıştı. Kıpırdanmaya çalıştı ama bağlı elleri onu zorluyordu. Gözleri dolmuştu, ama ağlamayacaktı. O korkunun içinde bile güçlü kalmaya çalışıyordu. Adam, Arya’ya yaklaşıp birden beline güçlü bir yumruk attı. Arya’nın canı yandı, ağzından boğuk bir inleme döküldü. Acıdan gözleri karardı, sandalye sarsıldı. “Bu kadar yeter,” dedi adam soğuk bir tonla. “Ama bu sadece başlangıç. Kocan seni bu halde bulduğunda ne hissedecek, merak ediyorum.” Ardından arkasını dönüp kapıya yöneldi. Kapıyı açtı ama çıkmadan önce arkasına dönüp tekrar konuştu: “Yemeğin yok, suyun da yok. Ne kadar dayanacaksın görelim.” Kapı kapandı. Arkasından sürgü çekildi. Arya karanlıkta yalnız kaldı. Nefesi kesik kesikti, beli sızlıyordu, saçları darmadağınıktı. Ama en çok içindeki öfke yanıyordu. Karan’ı, o an her şeyden çok görmek istiyordu. Hem güvende olmak, hem de ona “Bunu birlikte atlatacağız” diyebilmek için…