"Ay aman, herkes de edebiyat ustası olmuş." Dedim içimden. Cidden öyle. Annesi kızdı, babası azarladı diye günü mahveden, bir de ortalıklarda 'acı çekiyorum' diye dolaşan insanlar hiç benlik değil.
Hayat ne kadar güzel -ağlayarak geliyoruz ama olsun-
"Gelmedi işte." Sinirim tepemdeydi. Millet sevgilisiyle sarmaş dolaş masaları doldururken, ben sorumun cevabını almak için gittiğim bu yerde yanlız kalmıştım. Adil mi hacı?
Parmaklarımı saçlarımda gezdirdim. Kahverengi tonu aynı onunkine benziyordu. Güldüm. Oldukça sessizdim ama haykırır derece de mutluydum.
Arkamdan biri beni dürttü. Saçlarımı elidor reklamındakiler gibi savurduğuma eminim. Arkama döndüğümde Eren' i gördüm.
"Seni çatıkatındaki masa da bekliyordum. Hatta gelirken el salladım." Eğildiği yerden doğrulup sağ elini uzattı bana. Ay ışığı gibi görünen beyaz lamba arkadan vurmuştu ona. Hava parçalı ve açık gibi olan bulutlara sahipti. Rüzgarda saçlarımla beraber onun saçları da hareket etti.
"Hangimiz yanlış yerdeyiz Yağmur?"
"Sen yanlış yerdeydin Eren, artık değilsin."