O sabah Vira ile yeni okulumuza gittik okulumu sevdim sessiz sakin ve huzurluydu ama Arel'i unutamıyordum.
Otobüs durağında eski okulumdan çok fazla kişiyle karşılaşıyorum ama pek umrumda değil çünkü bana yaptıkları affedilemezdi.
2 yıl sonra
Her zaman olduğu gibi vira ile okuldan çıktım ve durağa doğru yürüyordum o gün yağmur yağıyordu ve ikimizde de şemsiye yokdu durağa vardığımızda birini gördüm çok tanıdıktı Gözleri… gerçekten çok güzeldi. Sanki bir yerlerden tanıyordum ama hatırlayamadım; belki de sadece hafızamın bana oynadığı küçük bir oyundu. Yağmur saçlarımdan süzülürken bir anda göz göze geldik. Kalbim hızlandı, nefesim düzensizleşti. Utanıp bakışlarımı yere kaçırdım ama hissettim… hâlâ bana bakıyordu.Adımlarının yaklaştığını duyduğumda iyice panikledim. Yanıma gelip şemsiyesini bana doğru uzattı. “Al, sen daha çok ıslanıyorsun,” dedi yumuşak bir sesle. Şemsiyeyi tutmaya çalışırken ellerimiz birbirine değdi. O an içimden sıcak bir akım geçti. Yüzümün alev alev olduğunu hissediyordum.“Teşekkürler… ama sen ıslanmaz mısın?” diye sordum kekeler gibi.“Arkadaşımın yanında şemsiye var, beraber gideriz. Önemli değil,” dedi, dudaklarının kenarında hafif bir gülümsemeyle.Sonra sanki yağmurun sesi bile durdu. Bana doğru hafifçe eğilip, “Adınız?” dedi.“Ben Mehir… senin?”“Ne güzel bir isim,” dedi, gözlerini kaçırmadan. “Ben Arel.”“Memnun oldum…”Arel… İsmi duyar duymaz içimde bir şeyler kıpırdadı. Şaşkınlık neredeyse yüzüme vuracaktı. Ortaokulda deliler gibi sevdiğim çocuğun adı da Arel’di. Nadirdi, özeldi. Yıllardır duymadığım bir ses gibi kalbimin kıyısından geçti o isim.Belki bir tesadüftü.Belki hayatın bana unuttuğumu sandığım bir şeyi yeniden fısıtlamasıydı.Ama o an, yağmurun içindeki bu yabancıyla göz göze gelmişken… her şey sanki olması gerektiği gibiydi.
