" Oturun." Tok ve buyurgan bir kadın sesiyle irkildim. Masanın arkasında, sert bakışlı, kısa saçlarını geriye atmış biri oturuyordu. Gözleriyle beni tarttıktan sonra sordu: "İsminiz?"
" Derin, "dedim kısa ve net.Kadın gözlerini benden ayırmadan, ellerini masaya koydu: "Kendinizi tanıtın." Kısa saçlarını tekrar geriye attı. Ciddiyetiyle adeta odadaki oksijeni çekiyordu. " 23 yaşındayım. İsmim Derin, soyadım Karaca. İstanbul’da yaşıyorum.Arkadaşlarımla birlikt—"
Sözüm yarıda kesildi. " Niçin geldiniz?"Gözlerimle kadının yüzünü aradım, ama o hâlâ kıpırtısızdı. " Moda tasarımcısı olmak için buradayım." Kadın kaşlarını yukarı kaldırdı."Moda tasarımcısı olmak için… ciddi olmanız gerekmiyor mu?"
Gülümsedim. " Ciddiyim zaten." Tam o anda çantamın içinden “gıd gıdak! gıd gıdak!” diye yükselen bir ses geldi. O ses... evet... telefonum!Kadının dudakları büküldü. " Öyle mi? O zaman sabahtan beri açmadığınız telefonunuz neden tavuk gibi bağırıyor?"
Bir an dona kaldım. Telefonum mu çalıyor? Gerçekten de çalıyordu.Harbi... tavuk gibi!Bu kadınla uğraşılmazdı. Bunu ilk bakışta anlamıştım. "Kusura bakmayın... hemen kapatıyorum, dedim panikle.Çantamda savaş vererek telefonu bulmaya çalıştım."
" Yani neden tavuk sesi? Bunu da anlamıyorum açıkçası, " dedi gözlerini devirmeden. Aslı’nın bana ceza olsun diye ayarladığı zil sesi... Şaka amaçlıydı ama şimdi bana çok ciddi bir sabotaj gibi geliyor. Gözlerini üzerime dikti. " Garip doğrusu..." Derin bir nefes aldı. Sesi bu kez daha soğuktu: " Derin Hanım... biz size haber vereceğiz. Çıkabilirsiniz." Yutkundum. "Anladım. Sağ olun, " dedim başımı hafif eğerek. Kapının koluna uzanırken gözüm duvardaki büyük tabela yazısına takıldı: PALASLAB | Moda Tasarımın Geleceği İç geçirdim... Palaslab’a moda tasarımcısı olacaktım.