Bölüm 1

5 yıl öncesi 2020 . 30 Eylül Nare'den Valizimi binanın merdivenlerinden indirirken canım çıkıyordu. Çünkü canım abim kalkmaya tenezzül bile etmemiş ve benimle, aşağı inmemek için yukarıda vedalaşmıştı. Neymiş rahatından olamazmış. Onu kınıyorum. Binanın merdivenlerinde son merdivene geldiğimde Berk abi gelip valizi elimden alıp önden yürümeye başladı. Babamın işi olduğu için ,Oğuz abimde ders çalıştığı için , Karan abimde işte yani karakolda olduğu için hiçbiri beni götüremiyordu. Berk abi de götürebileceğini söyleyince onunla gideceğime karar vermiştik. Annem de bizimle gelip Berk abi ile geri dönecekti. Önemli kişiler ile önceden vedalaştığım için kimseyle vedalaşmam gerekmiyordu Berk abi bagaja valizi koyarken bende ön koltuğa geçtim. Annem zaten çoktan arkaya oturmuştu, kendisi sürekli evlatlarının ön koltukta oturmasını ister. Bende belirli bir yaşa gelince her arabaya bindiğimiz de hadi sen öne bin deyip arkaya geçiyor. Ancak annemin şuan arkaya oturmak istemesinin sebebi farklı. Yüksek ihtimalle şuan arkada gözleri dolu bir şekilde oturuyor ve ben otobüse bindiğimde artı olarak gittiğimde ağlamaya başlayacak. Tecrübe ile sabit.( Abilerim başka şehire giderkende aynılarını yaşadık) Yolculuk gayet sakin ve güzel geçmişti. Arabadan inip valizi Berk abiden önce çıkardım. Annemlere dönüp: 'Sizin içeri gelmenize gerek yok otobüs şurada zaten.'Annem gözleri dolu dolu bakınca 'Anneeê üzülme hem yanıma gelirsin, teyzeme falan gideriz. Hem ben seni sık sık arayacağım, sende ararsın.' dedim Ve ona sıkı sıkı sarıldım. Annemden ayrılınca Berk abiye döndüm Sarılmak ve sarılmamak arasında kalsamda onunda sarılmak istediğine kânât getirince ona da sarıldım. 30 saniye falan sarıldıktan sonra ayrılmak isteyince bırakmamış daha sıkı sarılmıştı. En son ayrıldığımızda sanki bırakmak istemezmiş gibi bakmıştı. Onlara arkamı dönüp otobüse doğru gittim. Ancak beni dinlememiş içeri gelmişlerdi. Otobüse yerleşmiştim. Berk abi ve anneme baktığımda annem üzülmemem için göz yaşlarını silmiş gülümsüyordu. Berk abi ise , sanki gözleri dolmuştu. Yanıldığımı var sayarak önüme döndüm. Bu mahalle bu şehir benim için çok özeldi ama istediğim üniversite burada değildi. Zaten planlarımda buraya geri dönmek vardı.Burada yaşamak istiyordum. Otobüs kalkışa geçerken herkes yerlerindeydi.Ben giderken ikiside el sallıyordu. Aynı şekilde karşılık verdim. Onlar görüş açımdan çıkınca kulaklıklarımı takıp uyku moduna geçtim. -- Evettt, bu kurgu için çok ama çok heyecanlıyım. Lütfen yazım yanlışlarını maruz görün. Beğenmeniz dileği ile:)