Gri:
Günümüzün yozlaşmış toplumlarında sanat dallariyla ilgilenen kişilere onların önde gelenleri tarafından verilmiş genel adlar vardır.Onlar:
Müzik besteleyenlere müzisyen,
Resim yapanlara ressam,
Sahnede Tiyatro sergileyenlere oyuncu,
Bir avuç çamura şekil verenlere heykeltıraş,
Cinayet işleyenlere ise "katil" derler.
Fakat o aptalların aksine ben uğraştığım bu dalı cinayet kendimide bir "katil" olarak nitelendirmedim hiçbir zaman.Yıllarca duyduğum bu kaba ve çirkin tabirleride asla benimsemedim.
Ve şimdi siz Benimseyen kimseler yada bir diğer deyişle bu gülünç lakaplara inanıp bizden çekinen kişileri taktıkları o at gözlüklerini çıkarmaya ve hayatlarında bir kez olsun sükunetle şimdi söyleyeceğim sözleri dinlemeye davet ediyorum.
Bayanlar ve Baylar!
Öncelikle biz "sizi refaha erderecek" veya "huzura kavuşturacak" o çok güvendiğiniz meleklerin yöneticilerin,doktorların,psikologların yapamadığını yapıp sizin 'kurban' diye isimlendirdiğiniz o sanki piyango ikramiyesi tutturmuşcasına sevinmesi gereken,talihsiz başına talih kuşu konmuş o pek saf, masum ve sevgili insanları;bu sadistlerin yönettiği ,hiç kimseye zerre acıma olmayan, her zerresi zulüm içeren cehalet dolu yaşamdan kurtarıyoruz
Onların acı çekmelerini önlüyoruz.
Onların göz yaşı dökmelerinide.
Bedenlerinde sıkışıp bunalan o aciz,bıkmış ve bezmiş ruhlarını serbest bırakıyoruz.
Fakat bizim bu fedakarlığımız karşılığında siz reziller,nankörlük edip bize "insanların canına kıyıyor,cani katil! "diyorsunuz.
Ancak dostlarım bilmediğiniz bir şey varki biz sizin 'sevgili kurtarıcı'larınız olarak cennete
girememeyi göze aldık.Çünkü her birimiz sizlerin nankörlük seviyesini az çok tahmin ediyorduk.Bu
yüzden sakın Üzülmeyin.Eğer gerçekten temiz kalpliyseniz ben veya bir başkası zaten sizin
yanınıza geleceğiz.O zifiri karanlıkların sizi kirletmelerini engelleyeceğiz.
Bu nasıl mı olacak?
Her "katil" in kendi stili vardır aslında bu yüzden bu sorunun belli bir cevabı olamaz. Fakat
benimkini soruyorsanız:
Öncelikle listemdeki o şanslı kişiyi bulacağım,hakkındaki bazı şeyleri ögrenip tanışacağız.
Beni çok sevecek.öylesine sevecek ki sırdaşı, ve en yakın dostu konumuna ulaşacağım.
Sonrasında zamanı gelecek, yalnız kalacağız.Arınma vaktinin geldiğini ona haber vereceğim.Çok
heyecanlanacak .mutluluktan çığlık atarak koşmaya başlayacak.Belki zıplayacak veya feryat edecek.
Ancak ne yazık ki dostları ben çok sabırsız bir insan olduğum için bu güzel evre kısa sonlanacak çünkü onu durdurmak zorunda kalacağım.
Daha sonra çaresizce yakaracak;
Dur lütfen..Duramam sıran geldi.
Yapma...Yapmam gerek eğer açımasından korkuyorsan merak etme.En fazla sekiz saniye sürüyor.
Bunu yapınca eline ne geçmiş olacak? Bir kişiyi daha kurtarmanın keyfini süreceğim yetmez mi?
Benim ailem var.Üzülürler.Ah bir tanem eğer kurtulduğun için sevinmeyeceklerse onlar senin gerçek ailen değildir zavallıcık!
Ve gidecekler..
Gökyüzüne uzanan o ışıklı merdivenleri tırmanmaya başlarken bana minnettar olduklarını ve teşekkür ettiklerini bileceğim.
Edemeseler bile..ki artık isteselerde edemezler zaten.
O sinir bozucu dedektif kız ve beraberindeki polis memurları onun yanına ulaştıklarında ise sadece
onun eline rengarenk menekşelerimden birini (yada hir kaçını) tutuşturacağım ve gülümseyerek bakacağım her birine.
Tıpkı şuanki "kurban"ıma yaptığım gibi yapacagım bunu sıradaki kişiye
Sonra bir diğeri,
Ve sonra başka biri....
Bu arada hazır konusu açılmışken:
Menekşeleri sever misiniz dostlarım?(: