"Şey.. Merhaba! Ben Maria, açıkçası kendimi hiç bir zaman tanıyamadım. Bunun nedeni ise... bilemiyorum ama size şunu söyleyebilirim ki ben normal bir insanım. Annem ve babam hep benimde bir gün özel gücüm olucağını söyleyip dururdu. Ama artık onları dinlemiyordum bile çünkü ben insan olmaya alışmıştım. Fakat bi yandan da bu kulağa çok garip geliyordu bunun nedeni ise bu dünyadaki tek insanın benim olmamdı..."
Evet! İsterseniz hikayeyi size baştan anlatıyım.
1997 yılı saat 8.45 yağmurdan hiçbiryerin görünmediği bir sabah o zamanlar güç dünyasını yöneten padişah dışarıda bir ses duymuş bunun bir ağlama sesi olduğu oldukça barizmiş. Koridordan geçip kapıyı açmış. Kapıyı açtığında üstü başı çamur olmuş bir adam ve bir kadın varmış. Padişahda çok iyi yürekli olduğu için onları hemen içeri almış. Onlara battaniye ve su verdikten sonra sormuş:
"Siz bu saatte dışarıda ne yapıyorsunuz? Dışarısı çok soğuk eviniz barkınız yok mu?" Adam ile kadın ilk önce susmuşlar sonra cevap vermişler:
"Yok majestelerim..." demişler. Padişah onların durumuna üzülmüş ve onlara bir teklifte bulunmuş