9. Bölüm
Melis sokakta hızlı adımlarla yürüyordu. Sabahın serinliği, yüzüne vuran rüzgarla birleşince içindeki karmaşayı biraz olsun bastırıyor gibiydi. Duru’nun son mesajı kafasında yankılanıyordu: “Ekin’le ilgili bir şey öğrendim. Lütfen bana güven.”
Bir kafede buluştular. Duru’nun yüzünde endişe vardı ama bu defa alışılmış o soğuk mesafe yerine gerçek bir sıcaklık barizdi. Melis ne olduğunu anlamaya çalışıyordu ama hiçbir şey sormadan Duru’nun konuşmasını bekledi.
Duru, dudaklarını ısırarak telefonundan bir şey açtı. Sonra ekranı Melis’e uzattı.
Bir ses kaydıydı.
Ekin’in sesi:
“Melis zaten kararsız. Duru’yu kıskanıyor, bunu biliyorum. Biraz daha üstüne gidersem bana bağlanır. Zaten o gece sarhoştu, ne olduğunu hatırlamayacak bile… Önemli olan sabah yanında uyanması. O zaman mecburen bana güvenecek.”
Melis’in kanı çekildi. Kulaklarında uğultular dolaşmaya başladı. Bir süre hiçbir şey söyleyemedi.
“Ne zaman aldın bunu?” diye fısıldadı.
Duru, “İki gün önce. Giraz yanlışlıkla bu kaydı bana gönderdi. Ekin ona güvenip ses kaydı atmış. Planladıkları şey sadece bu değil. Sana bir oyun oynadılar, Melis.”
Melis’in elleri titriyordu. Gözleri doldu ama ağlamadı. “Ben… ben kendimi suçladım. O gece için... kendimden şüphe ettim.”
Duru, elini onun üstüne koydu. “Bu senin suçun değil. Hiçbir zaman olmadı.”
O an sessizlik çöktü. Melis’in içinde bir şeyler yıkılıyordu ama aynı anda bir şeyler de uyanıyordu: Kendini koruma içgüdüsü.
“Ben onunla tekrar yüzleşeceğim,” dedi Melis kararlı bir sesle.
Duru başını salladı. “Yanında olacağım.”
Melis, akşam saatlerinde Ekin’in evine gitti. Ekin kapıyı açtığında gülümsedi, ama Melis’in gözlerinde bir şeylerin değiştiğini hemen fark etti.
“Seni seviyorum,” dedi Ekin hemen, telaşla. “Bugün olanlar...”
“Dur,” diye kesti Melis. “Hiçbir şey söyleme. Sadece dinle.”
Telefonunu çıkardı, ses kaydını açtı. O tanıdık cümleler odayı doldurduğunda Ekin’in yüzü soldu. Geriye doğru bir adım attı.
“Ben... bu sadece—” diye mırıldandı.
“Yeter!” dedi Melis, sesi çatlamıştı. “Beni yalnızlığımda bulup, zayıflıklarımdan faydalanıp, sonra bunu aşk diye mi sattın bana?”
Ekin’in gözleri yaşla doldu ama Melis’in kalbi çoktan kararını vermişti. “Artık seni görmek istemiyorum. Ve bu sefer gerçekten kaçmıyorum. Yüzleşiyorum.”
Kapıyı açtı, bir an durdu. “Ve Duru’yla sadece geçmişimi değil, kendimi de buluyorum.”
Kapıyı sertçe kapattığında, içindeki yük hafiflemiş gibiydi.
Melis, dışarı çıktığında Duru onu bekliyordu.
“Hazır mısın?” diye sordu Duru.
Melis başını salladı. “Artık evet.”
