Yıllardan 1930,25 mart.
Akbulut ailesinde ve ihtişamlı krallıklarında çok heyecanlı ve bir o kadar'da sevinç dolu anlar yaşanıyordu.
Neden mi?
Çünkü,sarayın Kraliçesi Ayyüce diğer iki oğluna kardeş,krallıklarınaysa bir veliaht getiriyordu.
Herkes bu anı beklerken Ayyüce'nin olduğu odaya gergin bir sessizlik hakimdi,fakat bu sessizliyi bir bebek sesi bölmeye başladı.
Ses kime mi aitti?
Tabii'ki Kraliçenin henüz cinsiyyetini bilmediği ve bildiğindeyse pişman olup,üzüleceği biricik kızlarına aitti.
Kraliçe kızını kucağına aldı ve gülümsedi.
Onunla beraber odadaki Kral Demirhan ve diğerleride gülümsemeye başladı.
Fakat odada gülümsemeyen tek kişi Hekimbaşı Afifeydi.
Titrek bir şekilde dudaklarını araladı ve "Kraliçem,çocuğunuzun cinsiyyetini hemen şimdi öğrenmek ister misiniz?"dedi.
Ayyüce başını kaldırdı ve gülümseyen yüzüyle Hekimbaşına baktı.
"Tabii ki,hemen şimdi."dedi.
Afife titrek ve gergin bir sesle "Mutluluğunuzu bölmek istemem,ama malesef,erkek değil"dedi.
O anda odadaki her kesin yüzü değişti,Kral Demirhan dışında.Diğerlerinin yüzündeki gülümseme solarken,Demirhan gülüşünü korudu,hatta daha geniş gülümsedi.
"Ne mutluluğunu bölmesinden bahs ediyorsun Hekimbaşı?Sence,benim için bundan daha mutlu bir haber ola bilir mi?"dedi Demirhan.
"Veliaht olamayacak"dedi Ayyüce hüzünlü bir sesle.
"Elbette olacak.Kızımın adını Ayla koyuyorum.İsmi gibi geleceğinde de saygın,seçkin ve mertebesi yükseklerde olacak bu yavrunun.İsmini tüm krallığa duyuracak ve diğer tüm erkek varislerinde önüne geçecek.Becerikli ve sivri zekalı olacak."dedi gururla.
Ayyücede Demirhanın sözlerine üzüntüsü bir az olsa bile geçti.Bu sözlere inanmayı seçti
Onun bu sözleri karşısında kimse bir şey söylemedi ve bu da kabulleniş demekti,fakat doğduğu andan beri saraydakı diğerlerinden farklı olucağıda kesinleşmişti.