6 yıl önce...
"Hey buraya gel Ares" dedi Talya, sınıf arkadaşına ve aynı zamanda da hoşlandığı çocuğa. Ares ise elinde Talya'nın telefonu ile koşmaya devam ediyordu,boş bir ara sokakta. Daha on altı yaşında liseli bir gençti Talya, fakat yaşına göre fazla olgun davranıyordu, belki de olgun davranmaya çalışıyordu kim bilebilir.Bazı insanlar doğuştan olgun doğmazlardı o insanları olgun yapan, içindeki çocuğu susturmaya çalışan onların yaşadıkları, hayatları olurdu.
Ares ise Talya'ya göre çok daha çocuksu kalıyordu, daha doğrusu hayatının yarısında on yaşında bir çocuk gibi davranıyordu. Talya ise Ares'in bu çocuksu davranışlarına aşık olmuştu.
Ares'in sert bir gövdeye çarpıp,olduğu yerde sendelemesiyle bu kovalamaca son bulmuştu. Talya, Ares'in önündeki iki iri yarı adamlara bakarken adımları buz kesmişti, çünkü adamlardan biri Ares'in boynuna elektro şok verip Ares'i hareketsiz bıraktıktan sonra onu bir çuvalmış gibi omzuna atmıştı. Tam altı saniye olmuştu sadece altı saniye, iki adam da o altı saniyede gözden kaybolmuştu. Talya nefes alamıyor, yürüyemiyordu. Elinden hiçbir şey gelmiyordu. Tek yapabildiği şey dizlerinin üzerine çöküp adeta okyanus rengini anımsatan gözleriyle yerdeki ekranı kırılmış telefonuna bakmaktı...
Bazen "Neden? " diye içinden geçiriyordu Talya "Neden ben? " diye onlarca kez sormuştu Talya annesine, annesi ise ona boş gözlerle bakıyordu, duygu yoktu, his yoktu, sevgi yoktu, korku yoktu. Bir hiçe bakıyormuş gibi bakıyordu Talya'ya. Hiçbir zaman bu sorusana cevap vermemişti, fakat öldürülmeden birkaç dakika önce sanki öleceğini hissetmiş gibi o sorusunu cevaplamıştı. "Kaderini yaşamak zorundasın Talya, kaderini değiştiremezsin yada en baştan yazamazsın, kızlar annelerinin kaderini yaşarlar derler fakat umarım sen benim gibi bir kader yaşamazsın. Kader diye susma kızım, kaderine mahkum olma savaş. Unutma yaşamak istiyorsan savaş, savaşmak istiyorsan yaşa kızım."
Hayat bize seçim hakkı sunmaz, kaderde ne yazılmışsa onu yaşar ve o şekilde ölürüz. Fakat Talya buna inanmıyordu , belki de inanmak istemiyordu. Kaderinin annesininki gibi olmasından ölesiye korkuyordu. Kim isterdi ki daha çocukken şiddete, tecavüze, madde satmaya zorlanan bir insanın kaderinin kendisinin kaderine benzemesini. Önemli olan kaderimiz değil onu nasıl yaşadığımızdır.
Artık oturup boğulurcasına ağlamak istiyordu Talya dayanamıyordu, Pes etmek istiyordu fakat daha çok erkendi, annesine söz vermişti. Şimdi olmazdı, hoşlandığı çocuk yada hoşlandığını sandğı çocuk kaçırılmışken pes edemezdi, kaybedemezdi, vazgeçemezdi. Ama bu çok zordu. Talya daha on altı yaşındaydı, on altı. Onun yaşındaki gençler gezmeliydi , eğlenmeliydi. Talya da gezmeliydi, eğlenmeliydi fakat onun kaderi, doğduğa an farklı çizilmişti.