Hayatıma sığamıyorum, Tanrım bu kadar küçük bir hayat bahsetmiş olamazsın bana, senin zindanların yok bahçelerin var babilin asma bahçeleri
ben şimdi balkon demirlerine yasladım yalnızlığı bir parça görsem umudu, bırakacağım kendimi aşağı süzülür ölüm düşer bir gece gibi siyah toprağına, Mutsuzluğuna hiç bir çare aramayan hastalıklı bir ruh oldum, senin gibi sana kızmıyorum, çoktan kovulmuş bir azap gibi duruyorsun bağrımda, Şimdilerde gitmek istiyorum Aster, inan neresi olduğunun hiç bir önemi yok, ışığa ve karanlığa hiç bir önemi kalmadı. Sadece son nefesine kadar tükettiğim bu ambalajdan çıkayım, sen beni tanırsın sesimden, rengimden, sevmezdim bu şehri. Senin şehrine gelmeyi çok isterdim Aster, daha önce hiç var olmamış, kabilelerin bile bilmediği o yere, Bana hayatta kalmayı nasıl başarıyorsun diye sormuştun hergun binbir acının sağlamasını yaparak dünyaya karşı durarak, yapıyorum sanırım . her neyse hala en sevdiğin renk lacivert mi? Orada gök turuncuya çalmaya başlar birazdan. Hala yazacak hevesimin kalması ne kadar gülünç! Son satırlarımı alaycı bir şekilde bitirmemeliydim haklısın, parmaklarını saymayı unutma, seni eksilerek seviyorum hoşçakal