"Ve Sonsuza kadar mutlu yaşadılar" bu kelimeleri yazarken duraksadım. Bu kelimeler bana çok uzaktı ben Trice 21 yaşındayım. İspanya'da yaşıyorum. Ben ailemizin en büyük çocuğuyum.
Ama hiçbir zaman ailenin bir ferdi olamadım. 12 yaşıma kadar yetimhanede kaldım,ve en sonunda birilerinin beni evlat edineceğini öğrendim. Evet ben bir yetimim, ama o günü hayatımın en güzel ve en kötü günüydü üvey ailemle tanıştığımda çok sevgili dolurlardı, en azından eve gidene kadar.
Üvey ailem çok zengindi ünlülerin artması için de beni bir araç olarak kullandılar.
Her zaman yaptığım her şeyde en iyisi olmaya çalıştım, yanımdaki insanlar ise ailemin zenginlerinden dolayı yanıma duruyorlardı. Ama bir süre sonra bu muameleye alışmıştım. En azından Reşit oluncaya kadar... Reşit olunca kaçtım.
O zamana kadar biriktirdiğim bütün parayı alıp masa başı bir iş ve bir daire buldum.
Dört yıldır burada yaşıyorum, ve onun yanında hobi olarak bir roman yazıyorum. Fakat o son cümleyi yazmak içimden hiç gelmiyor.
Bugün erkenden yatacağım artık romanı Yarın bitiririm. Aslında yazdığın roman içerisindeki Fraya'nın hayatını yaşasam ne kadar güzel olurdu. Fraya, yazdığım romanın ana karakteri, erkek başrole komple kurarak Onunla evleniyor ve sonradan yavaş yavaş birbirlerine aşık oluyorlar. ama Fraya olmak istememin asıl sebebi her zaman ailesinin sevdiği küçük kızı olmasıydı, istediği her şeye sahipti...
Bu düşünceler içerisinde uykuya daldım. Sabah oldu daha tam uyanamadım ama vücudum çok ağrıyor, gözlerimi araladım,ve birden doğruldum
-Dur bir dakika burası benim odam değil b-ben neredeyim!!?
Diye haykırdım...