Bölüm 2

"İyi miyim? Bence hiç değilim. Her gün etrafındakileri güldüren biri olarak gülmez oldum. Ağzımı açmaz, bir tek şakayı bile zihnime kabul ettiremez oldum. "Bunun nedeni ne?" Diye soruyorum kendime ancak cevabı ne ben bilirim ne de laf geçiremediği aklım. Bu satırlar size "vay anasını filozofa bak" dedirtebilir ama sadece aklıma gelenleri yazıyorum. Son zamanlarda yaşadığım şeyleri. Mesela susmayan zihnim, susmayan ruhum ve susmayan bedenim. Her bir gün benle konuşur bedenim. Kimi zaman başımı, kimi zaman gözlerimi ağrıtır ve derdini anlatmaya çalışır. Ben anlar mıyım? Orası benim bile bilmediğim bir sır ancak vücudumun her geçen dakika bir şeyler yaşadığı kesin. Bana bu acılar ile bir şey anlatmaya çalışan bedenimi sadece bir kaç ağrı kesici ile sustururum. Ruhuma çektirdiğim zorluklar için ondan özür dilerim. Her saniye değişen duygularım ve hislerimi ruhuma adapte edmediğim için özür dilerim ondan. O bana göz yaşlarını verip benle konuşsa bile ben sadece göz yaşlarımı tutarım. Yaşları görmezden gelirim. Kimi zaman bir peçete veya kıyafetinin kolu ile kurtulurum onlardan. Peki ya susmayan zihnim ne olacak? Şimdiye kadar ondan kurtulmanın sadece bir yolunu bulabildim. Her ne kadar denediysem de tek bir çıkışı oldu. Ah hep aynı sokaklardan, hep aynı yollardan, hep aynı mevsimlerden geçip ulaştığım o çıkış, neden bu kadar karamsarsın? Ölüm. Neden aynı anda hem bu kadar şehvetli hem de bu kadar korkutucusun? Kan. Neden aynı anda hem bu kadar bağımlı edici hem de bir o kadar mide bulandırıcısın? Neden en büyük sorunumun tek çözümü bu kadar korkutucuyken bir o kadar da arzulatıcı? Şimdiye kadar satranç tahtası olarak gördüğüm hayatımda yapacak başka hamle bulamadığım durumların başında gelir susmayan zihnim. Ne o susar, ne ben susturabilirim." Son satırı da yazmamın ardından cennetten düştükten sonra tutmaya başladığım günlüğü kapattım ve kalemi içinde birkaç kalem olan metal kalemliğime koydum.