Ateş, yayla evinin modern döşenmiş oturma odasında, elinde kumandayla devasa plazma TV'nin karşısında oturuyordu. Bir yandan oyalanmaya çalışsa da, zihni Kedi'de ve Elif'teydi. O sırada, yerel bir haber bülteni devreye girdi.Ekranın altında kırmızı şerit akarken, spikerin sesi odayı doldurdu:
"Son dakika! Ordu Merkez'de güpegündüz yaşanan olayda, Ev Yemekleri satan dükkan sahibi Ayşe T. ağır yaralandı. Yaşlı kadının vücudunda künt cisim ve bıçak izleri tespit edildi. Polis, olayın haraç çeteleriyle bağlantılı olduğunu düşünüyor..."
Ateş'in kanı dondu. Hatırladığı son şey, o çaresiz inlemelerdi. Aniden, gözleri kan çanağına dönmüş bir öfkeyle Şamil'e döndü.
"Bunu yapanı bul, Şamil! Hemen!"
Şamil, emir gelmeden zaten hazırlanmıştı. Başını hafifçe öne eğerek onayladı.Şamil’in esnaflardan aldığı bilgi ağı kusursuzdu. Kısa sürede adres belli oldu: Bölgedeki tüm esnafları haraca bağlayan çete lideri Çakal Necati, o yaşlı kadını da kendi eliyle dövmüştü.İkili, Şamil'in kullandığı siyah, lüks araçla şehrin daha köhne bir bölgesine vardı. Necati'nin mekanının önünde, eski model, kirli bir aracın içinde, elleri direksiyonda Necati'yi gördüler. Etrafında üç iri yarı koruması vardı.Ateş, arabadan indi ve Necati'nin camına yaklaştı.
"Yaşlı kadınları hep döver misin?"
Necati, alaycı bir şekilde sırıttı. Ağzında bir kürdan geveliyordu.
"Sen nesin? Ahlak bekçisi mi?"
Ateş'in yüzündeki sinir kasları seğirdi. Gözlerindeki soğukluk, Karadağlı ailesinin kudretini yansıtıyordu.
"Hata yaptın, Çakal. Sen yaşlı bir kadını dövmedin. Sen... Karadağlı Ailesi’nin himayesinde olan bir kadını dövdün." Ateş durdu. Sesi, bir hüküm veriyordu. "Bunun sonucunda cezan, tüm esnaftan elini çekmendir."
Necati'nin kahkahası arabanın içinde yankılandı. Hışımla araçtan indi. Yüzü öfkeden kıpkırmızıydı. Ateş'in ayağının dibine tükürdü ve ardından beklemeden yumruğu Ateş'in burnuna yapıştırdı.Ateş, geriye sendelerken eliyle burnunu tuttu. Burun kemiği çatlamış, kan hızla akmaya başlamıştı. Sinirle bağırdı:
"İşte şimdi Şamil'i çok kızdırdınız!"
Sanki bu sözler, bir düğmeye basmış gibiydi.Şamil, göz açıp kapayıncaya kadar harekete geçti. Mükemmel bir hızla Necati'nin tüm adamlarına ve Necati'nin kendisine yöneldi. Bir anlık karmaşada sadece kesik sesler, kemik çatırtıları ve yere yüşen bedenlerin ağırlığı duyuldu. Şamil, ne bir kelime etti ne de gereksiz bir hareket yaptı. Saniyeler içinde Necati ve adamları, kaldırıma serilmiş, acı içinde kıvranıyordu.Şamil, yerdeki Necati'ye yaklaştı. Gözlüklerinin altındaki buz gibi bakışları, Çakal'ın dehşetle dolan gözlerine kilitlendi.
"Bir daha bu mahallede Karadağlı adının geçtiği hiçbir yere yaklaşmayacaksın. Anlaşıldı mı?"
Necati, sadece inleyebildi. Şamil, işini bitirmişti. Ateş, burnunu tutarak arabaya bindi. Ardından Şamil de bindi. Geriye, yerel suç dünyasına yayılan, yeni bir dehşet hikayesi kaldı.
