Bölüm 17

Mehri beni bırakmak üzere yola çıkmıştık. Yol boyunca neredeyse uyuya kalmıştım. Mehrinin beni sevdiğine emindim ama sanki benden bişey saklıyor gibi hissettim. Gözlerimi aralayıp Mehriye döndüm. Biriyle konuşuyordu. Aslında konuşma dinlemeyi sevmem ama bu sefer merak etmiştim. "O cesedi attinizmi?" diye sorunca kanım dondu. Ama sessiz kaldım. Telefondaki ses tamam anlamında biseyler söyledi "Şimdi eve birakiyorum onu," "Kimi?" "Sevgilimi." "Senin gibi birinin sevgilisimi var bide?" "Evet var." dedi "Kim?" diyince duraksadı. "Zei Paraphone." dedi ismimi neden yabancılara söylüyordu? "O babanın katilinin kızı degilmi?" diyince başımdan assagi kaynar sular indi. Babam polisti ama, birini oldurdugunu bilmiyordum. "Bilmiyorum, ama o benim." "Sen öyle san, babanın düşmanı olduğunu öğrenince ilk seni postalayacak, o kızın kim olduğunu bilmiyorsun." "Tamam." dedi ve telefonu kapattı Babamın dusmanimiydi? Ben nasıl bir belaya başımı sokmuştum? Neredeyse varana kadar gözümü açmadım. Vardigimizda Mehri beni uyandırmak için yanağımdan öptü. "Kalk güzelim." diyince kalktım. İnip yürümeye başladığımda beni kontrol ediyordu. Kapıya gelip zile basmamak için anahtarını arıyordum. Ama bı turlu bulamıyordum. "Anahtarım yok." Güldü. "E zile bas." dediğini yaptım. Kapı açılınca içeri girip ona el salladım ve yukarı çıkmak icin asansöre bindim. Yukarı çıkınca ise babam kapidaydi. Ben ise babama selam verip içeri geçtim. O kadar yorgun olduğum için hemen üzerimi değiştirdim. Telefonumu şarja takıp yattım. Ama dedikelri kafamı kurcalamisti. Yoksa soylenenler doğrumuydu?