Gece, şehrin üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü.
Nurlan, odasının penceresinin önünde sessizce duruyor, dışarıdaki karanlığı izliyordu. Yağmur az önce dinmişti. Islak asfalt, sokak lambalarının solgun ışığını yansıtıyor; rüzgâr, ağaçların dallarını yavaşça sallıyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Ama Nurlan’ın içinde, açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı.
Sanki gece ona bir şey anlatmaya çalışıyordu.
Pencereyi kapatmak için elini uzattığı sırada karşı kaldırımda bir hareket gördü.
Bir insan silueti.
Uzun, tamamen siyah giyinmişti. Kımıldamadan Nurlan’ın evine bakıyordu.
Nurlan birkaç saniye boyunca nefesini bile tutarak onu izledi.
Sonra…
Siluet bir anda ortadan kayboldu.
Nurlan’ın kaşları çatıldı.
— Az önce orada biri vardı…
Gözlerini ovuşturdu. Tekrar baktı.
Hiç kimse yoktu.
Tam arkasını dönmüştü ki alt kattan metalik bir ses geldi.
Şıng…
Nurlan olduğu yerde kaldı.
Birkaç saniye sonra ses tekrar duyuldu.
Şıng… şıng…
Bu kez daha yakındı.
Nurlan yavaşça kapıyı açtı ve karanlık koridora çıktı. Ev tamamen sessizdi. Ailesinin odalarından hiçbir ses gelmiyordu.
Merdivenlerden aşağı inerken her basamakta tahtalar hafifçe gıcırdıyordu.
Ve sonunda onu gördü.
Salonun ortasında, daha önce hiç görmediği eski bir kutu duruyordu.
Kutunun üzerinde garip bir sembol vardı:
Gümüş bir ayın ortasında kırmızı bir taş.
Nurlan kutuya yaklaştı.
— Bu da ne?..
Elini kapağın üzerine koyduğu anda kutu kendi kendine açıldı.
Nurlan geri çekildi.
İçinde eski bir gümüş madalyon vardı.
Madalyonun ortasında koyu kırmızı bir taş bulunuyordu. Üzerinde ise anlamını bilmediği bazı semboller işlenmişti.
Nurlan onu eline aldığı anda bütün evin ışıkları aynı anda söndü.
Karanlık.
Nurlan’ın kalbi hızla çarpmaya başladı.
Sonra arkasından bir fısıltı geldi.
— Nurlan…
Nurlan donup kaldı.
Yavaşça arkasını döndü.
Kimse yoktu.
— Kim var?!
Cevap gelmedi.
Tam rahatlayacakken elindeki madalyonun üzerindeki kırmızı taş parlamaya başladı.
Ve bu kez ses çok daha netti.
— Seni yıllardır arıyoruz.
Nurlan’ın nefesi kesildi.
— Siz kimsiniz?
Karanlığın içinden soğuk bir kahkaha yükseldi.
Ardından salonun penceresine baktı.
Camın diğer tarafında…
iki kırmızı göz ona bakıyordu.
Nurlan geriye doğru bir adım attı.
Gözler kayboldu.
Fakat camın üzerinde buharla yazılmış tek bir cümle kalmıştı:
“Sen vampir değilsin, Nurlan. Ama vampirlerin sırrı sensin.”
Nurlan o cümleye bakarken elindeki madalyonun arkasında daha küçük bir yazı gördü.
Bu kez yazıyı okuyabiliyordu:
“İlk gece başladı.”
Ve Nurlan henüz bilmiyordu ki…
Bu, hayatındaki son normal gece olacaktı.
