Bir fısıltınla başlar ruhumda yeni doğuş,
Evrenin bir oyunu mu seni bana düşündüren?
Yoksa o ışık dolu gözler mi hayata bağlayan duruş,
İçime huzur veren o güven mi beni iyileştiren?
İki ruh susarak da konuşur yan yana gelince,
Kalpler bir vurmadıkça yaşanmaz ki hiçbir an.
Seni yalnızca 'sen' diye sevmek var ya derince;
Artık anlatmak değil, anlaşılmak tek duam.
Gökyüzü bir tuval gibi geceye seni çizer,
Zaman ve mekân silinir, sen yine benimlesin.
O mucizevi an için evren kaderi dokur;
Ben ruhumun derinliğiyle en gerçek aşkı çekiyorum.