Özgür günlerdir yanlız bir kız çocuğu gibiydi.fakat etrafında bir çok insan vardı annesi, babası, ablası, abisi ,kardeşi toplam beş çekirdek ailelerdi . Özgür on üç yaşındaydı artık aklı çoğu şeyi ererdi.yani neden arkadaşlarının olmadını biliyordu özgür dışarıya giderken
babası fazla uzaklaşma "kapının önünde seni görücem" abisi "üstüne bişey giy " ablası "istediğin yere git beni ilgilendirmez başına bişey gelirse ben sorumlusu digilsin"annesi "hiç biyere gitmek yok zaten tüm gün yattın gel bana yardımcı ol" kardeşi ise
Bende gelicem seni rahat bırakmicam dercesine bir bakış atardı özgür adına bağlı yaşayamazdı bunların hepsi özgürün daha çok piskolojisini bozardı babası aptalca el kaldırırdı özgür ağlardı aradan 1yıl geçer özgür kendi toparlar ve babası ona el kaldırdığında benim
neler yapacağımı aklından bile geçiremessin sen kim oluyorsun gibi kendini savunur artık babasını takmıyor dur kardeşi bi bakış attığında hayır diye biliyordum abim bişey giy dediğinde giyerdim özel günlerde pantolon giyerdim ama şimdi isteğiğimi giyemesemde onuda çok takmıyorum annem beni her çagırdığında beş dakika daha gibi kelimeler kullanıyordum ama artık gelmiyorum diye biliyorum halen adıma bağlı diğim yani özgür diğilim ama dik baslıyım . özgür artık daha fazla ağlar çünkü bunu daha önce neden yapmadım diye kafasına vurur.