Kamil aslında "Zeta-9" gezegeninden gelen, görevi dünyalıların mantığını ve sosyal yapısını incelemek olan üst düzey bir uzaylı ajanıydı. Ancak evrenin en gelişmiş teknolojisine ve kuantum işlemcili beynine sahip olmasına rağmen, İstanbul’a indiği ilk gün Kadıköy’deki Akbil otomatını çalıştırmayı bir türlü beceremedi. Makinaya sürekli uzaylı kimlik kartını okutmaya çalışıyor, her "Dıt" sesinde cihazın kendisiyle iletişim kurduğunu sanarak ona nazikçe selam veriyordu.
Söğütlüçeşme durağına doğru ilerlediğinde ise insanoğlunun binlerce yıldır sakladığı en büyük fizik kuralını keşfetti: İtme kuvveti. Metrobüs kapısı açıldığı an arkasından gelen insan seli, Kamil’i yer çekimine aykırı bir hızla içeri fırlattı. Kamil ne olduğunu anlayamadan otobüsün orta kapısına yapışık halde turşu gibi sıkıştı. Üstelik görev kostümünün baş kısmından çıkan ve ana üsle haberleşmesini sağlayan antenleri gören yolcular hiç şaşırmadı. Yanındaki teyze çantasını Kamil'in omzuna asarken, "Gördün mü bak, elin oğlanı ne güzel ışıklı, antenli kulaklık yapmış, biz hâlâ kablolularla uğraşalım," diye söyleniyordu.
Kamil, şaşkınlık içinde ilk notunu kuantum hafızasına kaydetti: "Dünyalılar, başka bir türün varlığını kabul etmek yerine onu hemen bir teknolojik aksesuar sanarak görmezden gelme yeteneğine sahipler."
Üç durak boyunca kapıya yapışık halde seyahat ettikten sonra, Zincirlikuyu’da kalabalığın basıncıyla tekrar dışarı fırlatıldı. Üstü başı kırışmış, anteni hafif yamulmuştu ama hayatta kalmayı başarmıştı. Cebindeki garip uzay cihazından yükselen yeşil ışıkları gizlemeye çalışarak, kiraladığı öğrenci evinin yolunu tutmak üzere ilk taksiye doğru adım attı. Dünyadaki ilk günü başlamıştı ve her şey tahmin ettiğinden çok daha absürttü.