Okulun son günüydü,karnemizi alıyorduk artık 11. sınıftım.Karnemi aldıktan sonra eve gittim annem yine evde değildi ablamda ders çalışıyordu.Annem Hostes bu yüzden sürekli uçuyor annesiz büyüdüm diyebilirim,ama ablam beni çok sever sanki onun kızıymışım gibi bizi Alice teyzem büyüttü,teyzem öğretmen matematik öğretmeni annemden daha çok bizimle ilgileniyor tabii annem evde olsaydı oda bizimle ilgilenirdi.Annemle babam ben daha 1 yaşındayken ayrıldılar babam yurt dışına gitti en son 1 yaşında görüştüm ama özlemedim.Okul bittiği için çok mutluyum zaten arkadaşım yoktu beni sevmiyorlar neden bende bilmiyorum benimle konuşmaz,oynamazlar.Ablamın telefonu çaldı arayan annemdi ablam annemle konuşurken isyankardı ve sinirliydi telefonu sertçe kapattı bana döndü ve,
-Violet,annem aradı tüm yaz tatili boyunca gelemeyecekmiş,arada teyzem gelecekmiş.
Üzülmüştüm ama ablama belli etmemek için soğuk bir tavırla 'tamam' dedim.Odama gittim en sevdiğim kitabı elime aldım okumaya başladım.Kitap okumaya bayılırdım bir ara tüm gün sadece kitap okumuştum odamda bir sürü kitap var ablam ve teyzem doğum günlerimde hep kitap alırdı benim için en iyi 2. hediyeydi en iyi hediye annemin gelmesiydi annem adımı bile zar zor hatırlıyor.4 saat kitap okumanın ardından uyuya kalmıştım beni uyandıran şey uğultulu bir ses oldu kalktım ve tam önümde ilk defa gördüğüm kırmızı bir kapı duruyordu kapının ardından uğultulu sesler vardı tabiikide çok korktum ve ablamın yanına gittim,
-Abla!odamda bir kapı var çabuk gel
-Ne kapısı Vio(lakabım)
Ablam homurdanarak yanıma geldi parmağım ile kapıyı gösterdim ablam,
-Violet dalga mı geçiyorsun burada düz bir duvar var saçma şakalar yapma
Hiç ısrar etmedim çünkü anlamıştım sadece ben görüyordum ablama 'Özür dilerim abla bir daha olmaz' diyerek geçiştirdim korkuyordum ama tüm cesaretimi toplayıp sıkıca kapının kolunu tuttum.