Aslında bakılırsa hepsi uzak demektir. Ama en çok etkileyen "uzak" aynı ülkede,şehirde,ilçede,sitede,binada,evde hatta odada olan kişilerin sanki başka evrenlerdelermiş gibi birbirlerinden habersiz yaşamasıdır. En kaldırılamaz uzaklıktır,gurbettir bence bu. En zor,en yorucu. Çünkü birkaç adım atsak yanında olacağımızı bildiğimiz kişilerle yabancı olmak çok gariptir. Bunun garipliği,ancak dışardan bakınca görülür. Çünkü genelde konun içindeki insanlar çok doğru bir bakış açısına sahip olmazlar.
Uzaklık mesafe değildir sadece,bir yol gittikten sonra varılan bir yerde de uzaklık vardır. Hissedilir çünkü uzaklık. İlla arasını gidilen bir yolla kapatabileceğimiz bir uzaktan çok daha uğraştırıcı bir uzak da vardır. Bazen iyidir bazen kötüdür bu uzaklık. Bazen iyi gelir bazen de özletir. İnsanları,bir şehri veya o şehirde kurulan hayalleri. Belkide gelinen yeri unutturmamak için özletir. Bilinmez uzaklığın amacı,dedim ya bazen iyidir bazen kötü.
Bazen de kendimiz oluşturmalıyız uzaklığımızı. Onun geleceği yoksa davet ederiz. Çünkü bazı şeylerden,insanlardan,yerlerden,duygulardan ya da düşüncelerden uzaklaşmamız,onları bırakmamız gerekir. Çünkü bazen "bırakmazsak sürükleniriz". Bırakmamız gerekenleri bırakmazsak,inadına vazgeçmezsek sürükleniriz. Bırakmak istemesek bile,gitmek istemesek bile iyi gelmiyorsa bırakmalıyız,gitmeliyiz. Nereden biliyoruz ki bıraktığımızda iyi ki bırakmışım demeyeceğimizi,gittiğimizde orada daha huzurlu olacağımızı. Yeni şeyler için her zaman minik de olsa fedakarlık gerekir. Tekrar ediyorum "bazen bırakmazsak, sürükleniriz".