O sözümden sonra suratıma baktı gözleri beni korkutuyordu.
Elini yüzüne götürürken maskesini yavaşça çıkardı yüzünü yüzüme bakıyordu dudakları, burnu, gözleri o kadar mükemmeldi ki ama içimdeki nefret asla susmuyordu.
Gözünde yukarıdan aşağıya doğru bir yara izi vardı sadece yüzüne odaklanmıştım suratımı bıraktığında dişlerim bile zonkluyordu.
"Al bak yüzüme şuan mutlu musun? Gözümü görüyor musun daha 6 yaşındayken gözüme bıcak sapladılar senin gibi iğrenek bakıyorlardı bana"
"Yüzün için değil aptallağın için iğrenerek bakıyorum eğer bizi şimdi bırakırsan sizi bulmamaları sağlarım"
"Asla öyle birşey olmuyacak o aptal arkadaşını yolun bir yerine bırakıcaz ve burdan gidicez"
Kapıyı sertçe kapatıp yine gitmişti oda aynıydı yine başa dönmüştüm ama bu sefer camdan civili etraftata sadece adam vardı.