Güneşin ışığı yüzüme yansıyordu.Çalan rahatsız edici alarmımı doğrularak kapattım.Bugün ilk iş günümdü geç kalamazdım.Hemen hazırlandım hızlıca kahvaltımı yaptıktan sonra otobüs durağında bekliyordum.Arada saatime bakıyor ve upuzun yola doğru bakarak otobüsün gelmesini bekliyordum.Otobüs geldiğinde kartımı okutarak hızlıca içeri girdim.Bulduğum boş koltuklardan birisine oturdum.Kafamı cama yasladım ve altımızdan kayan asfaltı izledim.Şirketi gördüğümde inip güvenliğe selam verdikten sonra içeri girdim.Telefon arama sesleri,koşuşturmalar ve tabiki patronumun odası.. Sonunda buldum ve kapıyı üç kez tıklayarak içeri girdim.Fakat içerde kimse yoktu.Yanıma arkadaşım geldi ve elime bıraktığı ağır evrakları bodrum katına götürmemi istedi.
Bodrum katı mı?
Soru sormama bile izin vermeden yanımdan ayrıldı.adı serpildi beraber aynı işe girmiştik ve ayrı kalmak istememiştik.Çocukluk arkadaşımdı kendileri.
Daha fazla oyalanmadan hızlıca bodrum katını aramaya gittim.Asansöre bindim ve bodrum katı en alt kattadır diye düşünerek gördüğüm son düğmeye bastım ve asansör aşagıya doğru inmeye başladı.İlk iş gününden bu kadar yük verilirmi insana yaa!!
Sonunda inmiştim ve zifiri karanlıktı.Ben karanlıktan çok korkardım o yüzden telefonumun ışıgını açmaya karar verdim. Aslında biraz garip gelmişti burası.Işığı bile yoktu buranın.Etrafa dikkatlice bakarak yürümeye başladım telefonuda evrakların üzerine koymuştum.Düşmesin diye arada kontrol ediyordum.Yürürken ayağıma bir şey takılarak yere düştüm.Bacağımdan kan akmaya başladı.Bacağıma daha dikkatli baktım ve..
Bu benim kanım değildi!