Geldiğimizde burayı tanıdım burası abimin beni bulduğu yerdi element ormanı gözlerim dolmustu cünkü abim öldü bozuntuya vermeden
Gülfem: eeeeeee rüzgar efendi napıyorsunuz burada beni buraya yakapaça getirdiğine göre nedenin önemli olsa iyi olur dediğimde güldü ve yanıma gelip ağaca koştu ve tırmandı iki adımda ağacın en üst dalına varmıatı bile hiç etkilenmemistim çünkü aynısını bende yapabiliyordum sonra ben de ayağa kalkıp rüzgarın tırmandığı ağaca rüzgarla aynı sekilde tırmandım ve oturduğu dala oturdum yanına rüzgar ve arkdaşları şaşırmış olucaklardı ki ağazları açıktı onlara bakıp ne bakıyorsunuz gibi bir sey söyledim bunu söylememle hepsinin şaskınkığı gitti ve yerini hüzün kapladı bazıları ise hayranlıkla bakıyordu ama rüzgar farklıydı onun gözündeki bakış o diyerkilerden farkl8 bakıyordu sanki anlam veremediğim bir duyguydu bu ağaçtan atladım ve indim yere sonra ise
Gülfem: sadece bunu yapmak icin gelmemişsinizdir herhalde dediğimde gülmeye başladılar
Mert: elbette ki hayır gel deyip elime bir kılıç verdi ve jenndinede aldı
İlk o başlamıştı ilk hareketi güclüydü ancak çevik deyildi cok yavaştı nirmal bir sekilde kılıcı üstüma savurmustu geriye kacıp nefesimi olabildigince tuttum ve yukarı zıplayıp yere inerken yapıcagım hamleyi tahmin etmesin diye gözümü onun gözünün icine bak8yordum kılıcımı kılıcının altına sokup çektim havada oldugum icin avantaj bendeydi sonra ise yere indim ve soluk soluga olan gücümü sakinlestirip hızla atağa geçtim ve sonra bir anda birisi beni tuttu bu oğuzdu arkadaşları iki elimdende tutmustu hareket edemiyordum cok sıkıyfı insan olmalarına karsı hislerim tükeniyordu ancak ben oes etmeyecektim abim bana pes etmemeyi ve ölücaksem bile onurla ölmeyi öğretmisti