Güneş doğmuştu biz hala yatakta sarılarak uyumaya devam ediyorduk. Jungkook benim gitmeme izin vermiyordu.o kadar çok sıkı tutuyordu ki beni sanki onu bırakıp gidecektim.
Jungkook'un yanağına bir öpücük kondurdum. Gözlerini yavaştan açıp bana bakıp gülümsedi.
"Hadi kalkalım artık sabah oldu ."
"Seni bulmuşken bırakamam Taehyung."
Kaldırmak için kalktım yataktan.
" Yemek hazır olduğunda aşağıda seni bekliyorum. Sevgilim."
Kafasını sallayıp yastığa kafasını gömüştü. Aşağıya indim. Yemek hazırlamak için malzemeleri çıkartıp yemek yapmaya başladım.
......
Jungkook'un Ağzından.
Telefonumun çalmasıyla tekrar kalktım. Arayan namjoon'du. Yine bir şey olmuştu kesin.
Telefonu açtım.
"Efendim joon yine ne oldu.?"
"Kook uykunu böldüğüm özür dilerim beyefendi. Bugün gitmemiz gerek hastaneye unutmadın değil mi?"
"Joon ben onu tamamen unutmuşum. Taehyung yanımda olunca aklıma ondan başka birşey gelmiyor."
"Yemeğimi yeyip geliyorum bekle beni joon."
Telefonu kapatıp banyoya girdim. Hemen duşumu alıp çıktım.
"Jungkook gel artık yemek hazır."
Sesini duymak güzeldi. Gülümsedim.
Aşağıya indim. Her şey çok güzel gözüküyordu. yemekler harikaydı.
"Taehyung.? Bunların hepsini sen mi yaptın."
"Evet o pis ellerimle yaptım hatta."
"Yaaa.!!! Sevindim buna."
Taehyung bana bakıp gülümsemişti. Masaya oturup yemeğimizi yemeğe başladık. Çok hızlı bir şekilde yiyordum.
"Jungkook yavaş ye önünden alan yok senin."
"Bu benim yavaş yemek yediğim halim."
"Bu yavaşsa ben hızlısını düşünemiyorum."
"Ellerine sağlık çok güzel olmuş."
Yemeğimi bitirip kalktım.
"Taehyung benim gitmem gerek işim varda onu halletmeliyim."
"Ne işi o başka kızla yatmaya mı? başkasını hamile bırakıp yanıma mı gelecen."
Yaklaştım biraz.
"Saçmalama Taehyung ben senle tanışmadan önce oldu. Neden bu konuyu daha çok uzatıyorsun lütfen ama kendimi korumuştum o gece beni anla lütfen. Ben seni sevdikten sonra kimseye bakmadım kimse ile konuşmadım. Seni sevmeseydim bunları yapmazdım sana."
"Ve şimdi gidiyorum sana gerçekleri göstermeye Taehyung bunu unutma seni seviyorum."
Taehyung bana bakmıştı öylece. Eğilip dudağına öpücük kondurdum.
"Ben kaçtım."
Yolda yürürken aklıma bu durum geliyordu. Taehyung bana ne zaman güvenecekti? DNA testini yaptıktan sonra benden olmadığını öğrenecek bunların hepsinin yalan olduğunu.
Gelen bir taksiye bindim. Mesajda seoul hastanesine gelmemi yazıyordu.
Önüme gelen ilk taksiye bindim. taksiciye nereye gideceğimi söyledim. Yirmi dakika sonra Seoul Hastanenin önündeydim. Namjoon'u gördüm. Taksiden inip Joon'un yanına geldim.
......
SEOUL HASTANESİ
Joon beni görünce gülümsedi. Yanında Haneul'da vardı.
"Hadi Kook yapalım şu testi de gerçekler ortaya çıksın."
"Gerçekler zaten ortada. Jungkook ben hamileyim neden bana inanmıyorsun?"
"Haneul bak sinirleniyorum. Deli etme beni. Biz ilişkiye girdiğimizde korunduğu mu çok iyi
hatırlıyorum. Sen bana gelmiş diyorsun hamileyim. Külahıma anlat. Sana hayatta inanmam. Şimdi o testi yapacağız. Her şey bitecek. Sakın ama sakın Taehyung ve benim karşıma çıkma. Çıkarsan eğer seni doğduğuna pişman ederim. Anladın mı beni?"
"A-anladım."
Namjoon hyung ile birlikte merdivenlerden üst kata çıkıp doktorun yanına gelmiştik.
Durumu doktora anlattık. DNA testini yaptık. Bir saat sonra sonuçlar gelmişti. Doktorun yanına gittik. Sonuçlara baktık. Haneul'un benden hamile olduğu yazıyordu. Bu galiba bir kamera şakasıydı. Hangi kameraya bakıyoruz.
Sonucu elime alıp tekrar baktım.
"Bu yanlış. Benden hamile olamazsın."
Haneul alaylı bir şekilde gülüp cevap vermişti.
"Hamileyim işte görmüyor musun?
Çocuğumun babası sensin."
"Bu bir kabus değil mi? Namjoon hyung bana bir tokat atsana. Uyanayım bu kabustan."
"Kook herşey gerçek belgede öyle yazıyor."
"Bu gerçek olamaz."
Sinirle doktorun masasındaki eşyaları yere attım.
"ÇILDIRICAM ŞİMDİ. HYUNG HANEUL'U AL VE GÖTÜR BURADAN ONU GÖRMEK İSTEMİYORUM. YOKSA ELİMDEN BİR KAZA ÇIKACAK."
Namjoon hyung Haneul'u omuzlarından tutup doktorun odasından çıkartmıştı. Kesin burada bir bokluk dönüyordu. Doktorun yakalarına yapıştım.
"Kaç para verdi sana?"
"N-ne?"
"KAÇ PARA VERDİ SANA DEDİM."
"P-para filan vermedi."
"YALAN SÖYLEME. GEBERTİRİM SENİ."
Boğazını sıkmaya başladım.
(Jungkook'un içinden vahşilik çıktı dbxvcvcslxnxndjdg)
"E-efendim s-söyleyeceğim. B-boğazımı bırakın. N-nefes a-alamıyorum."
Ellerimi boğazından çektim.
"Elli bin dolar verdi."
"Demek elli bin doları duyunca sende hemen kabul ettin değil mi?"
"E-evet efendim. B-borçlarım var o yüzden k-kabul ettim."
"Gerçekleri açıklığa kavuştur. Bende sana aldığın paranın iki katını veriyim. Kabul mü?"
İki katı deyince doktorun gözleri açılmıştı. Büyük ihtimalle kabul edecekti.
"Teklifinizi kabul ediyorum efendim."
Gerçek DNA testini bana verdi.
Banka hesabının numarasını aldım.
"Akşam paran hesabına yatar."
"Sağ olun efendim."
Hızlı adımlarla doktorun odasından çıkıp merdivenlerden aşağı indim. Hastaneden dışarı çıktım. Namjoon'la Haneul'u ayakta beklerken gördüm. Yanlarına gittim. DNA testini Haneul'un gözünün içine soktum.
Namjoon Hyung testi elimden alıp baktı.
"Kook bu gerçek mi?"
"Evet hyung. Bu sürtük doktora para vermiş. İlk test sahte."
"Ne? Haneul sen nasıl bir insansın?"
Haneul elimi tutup kalbinin üstüne koymuştu.
"Sana aşığım Jungkook. Bak kalbim ne kadar hızlı atıyor."
Elimi kalbinden çekmiştim.
"Madem beni seviyordun. Peki. Soruyorum sana. İnsan sevdiğine bunu yapar mı?"
"Gözüm döndü Jungkook. Taehyung ile seni yakın görünce gözüm döndü."
"Haneul beni seviyorsan ne benim ne de Taehyung'un karşısına çıkma. Lütfen. Senden sadece bunu
istiyorum. İstersen arkadaş kalabiliriz ama sevgili olamayız. Çünkü benim kalbimin bir sahibi var. Anlıyorsun beni değil mi?"
"Evet Jungkook. Senden özür dilerim. Arkadaş kalabilir miyiz?"
"Elbette."
"Sana bir kez sarılabilir miyim?"
Kafamı sallayıp kabul ettim. Sarıldık. Sessiz yerde bir hıçkırık sesi duydum. Arkama baktığımda Tae ile göz göze geldik. Ağlıyordu.
"Taehyung?"
Kollarımı Haneul'dan ayırdım. Taehyung, ona baktığımı görünce arkasına dönüp koşmaya başladı.
"TAEHYUNG DUR BEKLE. YANLIŞ ANLADIN."
Hemen önüne çıkan bir taksiye binip gitti. Peşinden koştum ama ona yetişemedim.
