Elimdeki üçüncü hamburgeri de ağzıma tıkıştırırken bir taraftan da hüngür hüngür ağlıyordum. Hiçbir boku beceremeyen biriydim. Başarısız, beceriksiz, hiçbir şeye yeteneği olmayan ve asla güzel olamayan bir kızdım. Kendimden nefret ediyordum.
Öğürmem ile elimdeki hamburgeri bıraktım ve koşa koşa lavaboya girdim. Klozetin önene oturdum ama gelmeyen sıvı ile ağlamam şiddetlenmişti. Kusamıyordum bu sefer beceremiyordum. Ellerimi saçıma attım ve var gücüm ile çektim. Acı çekmeyi hak ediyordum.
Gözümü açtığımda gördüğüm ilk şey klozetti. Kafamı iki yana salladım ve uyuyakaldığım mermerden başımı kaldırıp lavabodan çıktım. Masamın üstündeki paketten bir dal sigara çıkardım ve yaktım. Çektiğim derin nefesi dışarı üflerken aynada gördüğüm manzara karşısında birkaç saniye durdum.
Yatağıma kambur bir şekilde oturmuştum saçım şaçım saçma bir şekilde bağlanmıştı omuzlarımdan düşen hırkam ince benini sergiliyordu. Gözlerimin altında oluşan halkalar ve kemerli bir burun. Buradaydım bütün hatalarım ve kusurlarımla.
Çalan telefonuma belime aldım ve arayan kişiyle şaşırmadım. Her gün dört kere arıyordu beni. Hastanede gözümü onunla açmıştım ve bir daha beni yalnız bırakmamıştı. İlk defa biri benimleydi. Benimle birlikte bu hastalıkla mücadele ediyordu. Aramayı cevapladım ve onu hoparlöre aldım.
"Alo."
"Nasılsın Zeynep?" Yumuşak sesiyle istemsiz olarak gülümsemiştim.
"İyiyim sen nasılsın?"
"İyiyim bende. Yemeğini yedin mi?" Arama sebebi buydu, bunu biliyordum.
"Yedim."
"Kustun mu?"
Çok istedim ama yapamadım.
"Hayır, kusmadım"
"Seninle gurur duyuyorum. Sen çok güçlüsün Zeynep." Söylediği ile gülümsemiştim. Güçlü müydüm? Acaba lavabodaki o aciz halimi ya da yemeğe saldırdığım o iradesiz halimi görseydi ayısını düşünebilecek miydi?
"Teşekkür ederim."
"Akşam tekrar ararım. Görüşürüz."
"Görüşürüz."
Telefonu kapattım ve test kitabı elime alıp masama oturdum. O gün açlık ve stresin birleşimi ile bayılmıştım ve Atalay beni hastaneye götürmüştü.
Orda her şey ortaya çıkmıştı. Anoreksiya olduğum, hastaneye yatışımın alınmasına ramak kaldığı her şey onun yanındayken açık açık konuşulmuştu. O gün beni evime bırakmış ve her zaman yanımda olacağını söylemişti.
İki saatin sonunda telefonumun alarmının çalması ile masadan kalktım ve mutfak dolabına koyduğum telefonumu elime aldım. Ders çalışırken odaklanmamın tek yolu bu gibiydi. Alarmı kapattım ve çözdüğüm soruları sayıp rehberlik kağıdına geçirdim.
"Mihrimah!" Babamın içerden bana seslenmesi ile salona geçtim.
"Napıyorsun kızım?"
"Soru çözüyorum baba." Kafasını aşağı yukarı sallayıp erkek kardeşime döndü.
"Bak biraz ablanı örnek al. Anca oyun anca oyun." Söyledikleri ile gerilmiştim. Kardeşim daha lise bire gidiyordu ve bende onun yaşındayken ders çalışmıyordum. Ama babam söylenmeye ant içmiş gibiydi.
Asıl sıkıntımsa şuydu: farkında değildi ama böyle şeyler söyleyerek onlarla aramı açıyordu.
Çalan telefonla irkildim hızla ekranı çevirdim ve Atalay'ın aradığını gördüğümde telaşla meşgule attım. Babam şüphelenirse yakamı bırakmazdı.
"Kimdi o, bu saatte?" Babam tek kaşı havada bana bakarken tırnağımın yanındaki etleri yolmaya başlamıştım bile.
"Dershaneden arkadaş notların fotoğraflarını atacaktım da unutmuştum. Ayıp olmasın ben hemen atayım." Babam kafasını aşığı yukarı salladığında odama girdim, kapıyı kapatıp hemen Atalay'ı aradım.
"Alo."
"Hava almak ister misin diyecektim." O kadar çok istiyordum ki bugün evden hiç çıkmamıştım.
"Çok güzel olur ama izin alabilir miyim bilmiyorum. Ben bir sorayım."
"Sor bakalım." Telefonu kapatıp tekrar salona geçtim. Babamı es geçip direk anneme dönerek konuştum.
"Çok bunaldım da Berra'lara gidebilir miyim?" Berra arada sırada buluştuğum alt komşumuzdu.
"Kaç soru çözdün bugün?" Annemin sorusu ile derin bir nefes aldım ve doğuyu söylemek ile yalan söylemek arasında gidip geldim.
"230."
"Kızım daha 250 olmamış bir de 300 diyordun." Dilim kopsaydı da demeseydim.
"Anne bunaldım. Yarın 350 çözerim." Annem gözlerini devirdi ve bütün hayat enerjimi emdi.
"Nerde. Neyse gidiyorsan git ama hocan ödevler yapılmamış diye yazarsa ben sana sorarım." Evet 19 yaşında gördüğüm muamele tam olarak buydu. Hayatımı sikiyim.
Zeynep:
Beş dakikaya iniyorum. Arka sokakta buluşalım.
Atalay:
Tamam güzelim
Yüzümde oluşan gülümsemeyi kardeşimin bana olan bakışlarını fark etmemle silmiştim. Güzelim demişti. Çok mu hızlı ilerliyordu her şey?
Derin bir nefes verdim ve odama geçip üstümdeki pijamaları çıkarttım. Siyah bol bilekleri lastikli olan eşofman altımı bacaklarımdan geçirdim, üstüne bol üstü de anime karakteri olan sweatshırtımı da giyip evden çıktım ve Berra'ya beni idare etmesi için kısa bir mesaj çektim.
Binanın çıkışındaki aynada kendime son kez baktım. Gözaltlarım çok kötü gözüküyordu ama kapatmayı unutmuştum umursamamaya çalışarak binadan çıktım.
Arka sokağa girdiğimde gördüğüm tanıdık araba ile adımlarım hızlandı. Ön kapıyı açıp oturduğumda Atalay gülümseyerek bana bakıyordu.
"Nasılsın bakalım."
"Bildiğin gibi sen?"
"Seni gördüm ya hayatımda hiç bu kadar iyi olamamıştım." Utanarak bakışlarımı ondan kaçırdım. Ne demeliydim? Teşekkür ederim?
"Sağ ol." Arabada yayılan erkeksi kıkırdama ile kaçırdığım gözlerim yine onu buldu. Koltuğa kafasını dayamış bana bakıyordu yüzünde bir gülümseme kalmıştı. Hafif çıkan sakalları ve belirgin olan adem elması ile oldukça etkileyiciydi.
"Zeynep, o gün söylediklerimde ciddiydim ve bu üç gün içerisinde ben iyice emin oldum." Söyledikleri ile gerilmeye başlamıştım.
"Eğer konuşmak istemiyorum dersen saygı duyarım ama böyle belirsizlik içinde yaşamak pek bana göre değil." Kafamı onu anladığımı belli edercesine aşağı yukarı salladım.
"Anlıyorum Atalay."
"Kararın nedir?"
Bu üç günde görmediğim ilgiyi ondan görmüştüm her sıkıntımda yanımda olmuştu bana destek olmuştu. kendimi onun yanında güvende hissetmiştim ama tam tersini de yaşamıştım kendimi onun yanında çok güvensiz ve korkmuş hissettiğimde olmuştu ve en kötüsü de beni korkutan kişi oydu.
🍓🍓🍓
Merhabaaa
Sizce Zeynep hangi kararı vericek
Umarım bölümü beğenmişsinizdir
Yıldıza dokunmayı ve yorum yapmayı unutmayın
Diğer bölümde görüşmek üzeree
🍓🍓🍓
