Umutsuz Vaka

17 yaşında ki Kumsal günlüğüne yine o yazıları yazdı. Kaybettiklerimi aslında hiç kazanmamışım... Küçük yaşta hem babasını hem de annesini kaybetti. Ölü olarak değil ama o onları öyle adlandırmak istiyordu. Bu yaşta garsonluk yapıp eve para getirmeye çalışıyordu. Hayatına sonradan annesi girdi. Annesi kötü yolda olan bir kadındı. Yine kızını hiç umursamıyordu. Onlar bir evde sadece iki yabancıydı. Kumsal bir izin gününde bilgisayarını açıp yine hep girdiği o sayfaya girdi. "Yalnızlar Kulübü" Öylesine girip yeni insanlar ve yeni hayatlar tanıyordu. Biyografisinde ise hep kullandığı o söz; Kaybettiklerimi aslında hiç kazanmamışım. Hayat bu yaşta ona neler öğretmişti, ne acılar. Bu yaşına kadar gelip bu yaşından sonrada kendi ayaklarının üstünde duracaktı. Lakin hayat bunu zorluyordu. Annesinin kötü hayatı ona tam anlamıyla bela olmuştu. Kumsal bu belalarla ilerlemeye çalışıyordu çalışmak zorundaydı.. O hiç bir zaman kazanamamıştı ama bu sefer hayata meydan okuyup kazanmak istiyordu.