Lütfen bana zara verme!
Tam gidecekken aklıma geldi. Ben nasıl dönecektim. Bora ile konuşmamız uzun sürmüştü. Akbilim bitmişti ve yanında nakit para da yoktu. Akşamın köründe, biraz uzaktaki adamların bana dik dik bakmasıyla birlikte korkuyla ilerliyorum. Arkamdan bir ses mi geldi. Korkuyorum. Adım sesleri yaklaşıyordu. Belki de beni takip etmiyorlardı. Ara sokağa girmeliyim. Böylece beni takip edip etmediğini anlayabilirim. Bir kere ara sokağa girdim. Ayak sesleri hala geliyordu. İkinci ara sokağa girdim. Ayak sesleri hala geliyordu. Üçüncü kere ara sokağa girdim. 4 kere ara sokağa girdim ve evet takip ediliyorum.
- Lütfen bana zarar verme!
Diyerek koşmaya başladım ama ayak sesleri kesildi. Boğuşma sesleri ile arkana döndüm.
- Ana yola çık. Hayır sakın burdan ayrılma!
Bora onları yumruklamış ve paket etmişti.
-Hadi.
Kolum sıkarak hızlıca yürüyorduk. Daha doğrusu yürütüyordu.
- Kolumu acıtıyorsun!Bırak.
- Pardon, farketmemişim.
- Bir daha olmasın.
-Tamam prenses.
- Teşekkür ederim.
- Önemli değil. Niye geldiğimi sormayacak mısın?
-Ah unutmuşum. Önemli bu arada.
- Öncelikle sen her şeyi unutuyorsun ayrıca ne önemli.
- Önemli değil dedin ya ben de önemli dedim sonra ııııı neyi unutuyorum.
- Akbil kartını evde unutmuşsun. Bir de seni evine bırakıyım.
Üstü açık arabasıyla birlikte beni evimin önüne bıraktı. Diyecektim ama gitmek istemiyordum.
- Araban var demek.
- Evet öyle.
- Hemşirelik bölümüne yeni başlamanlara rağmen nasıl araba alabildim. Aynı anda mezun olduk. Ayrıca stajeriz şu an maaş bile almıyoruz. Yanlış anlama sadece merak ettiğimden sordum.
- Babam cerrah.
- Sen hemşire oldun. Baban sana baskı yapıyor mu?
- Bazen çok kafaya takmıyorum. Mesleği olmayanlar var benden daha kötü halde olanlar var.
- Aynen öyle ,ben de öyle düşünüyorum.
- Görüşürüz.
-Görüşürüz.