Bazen hayatınız da herşey yolunda gitmez. Kendinize zaman tanımak istersiniz, mutlu olmak istersiniz ama tek başınıza, çünkü hayattan ve insanlardan o kadar sıkılmışsınız ki yanınızda kimse olsun istemiyorsunuz. Bazen de yanınızda bir kişi olsun istersiniz, düştüğünüz yerde sizi elinizden tutup kaldıracak biri olsun istersiniz.
Ve... En zor anınızda yanınızda biter.
Evde ruhsal bir çöküş içerisinde olduğum için sürekli yatıyor ve uyuyordum ama artık bir şeyler yapmak zorundaydım. Ailevi sorunlar ve iki ay önce işten ayrılmanın verdiği sıkıntı ile evde boş boş oturuyordum.
Elime telefonumu alarak en yakın arkadaşım Eylül'ün numarasını bulup aramaya başladım.
Bir kaç saniye bekledikten sonra kulaklarım da Eylül'ün sesi "alo, efendim Baharcım?" Sesi geldikten sonra koltuğa uzandım "kanka, yapıyorsun?" Arkadan tabak ve çatal sesi geldiğine göre Eylül bir şeyler atıştırıyordu "kendime bir şeyler hazırladım onu yiyordum, sen yapıyorsun?"
Kısa bir afiyet olsun dedikten sonra "afiyet olsun Eylül'üm, ben de canım sıkıldı biraz da moralim bozuk o yüzden seni aradım, müsaitsen dışarı çıkalım mı?" Eylül benim en ama en zor günlerimde yanımda olan dostumdu, o yüzden o dan hiç bir şey saklamam o da benden bir şey saklamaz.
"Olur çıkalım, hem sen hem ben zor günlerden geçiyoruz. İkimiz içinde çok iyi olur, 20 dakika ya çıkarım hazırlan." İşte bu dedim işte bu dostluk kimseyi yarı yolda bırakmaz "tamam 20 dakikaya hazırım Eylül'üm"
Hemen kalktım ve oturma odasından çıktıp odama girdim. Dolabımdan oversize örgü kazağımı aldım, altına da bej kumaş pantolonumu aldım ve hızlı bir şekilde kıyafetlerimi giydim.
Makyaj masama geçi hafif bir makyaj yapmak istediğim için güneş kremi, göz altıma ve belirli yerlere kapatıcı uyugulayıp yanaklarıma bolca allık uyguladıktan sonra glossumu da uyguladım. Saçımı tarayıp aşağıya indim, ve zil çaldı.
Eylül'ün geldiğini bildiğim için hızlıca çantamı, telefonumu alıp ayakkabımı giydikten sonra kapıyı açtım ve karşım da tek dostum olan Eylül'üm. Yaklaşık on dakikanın ardından lokantaya gelmiştik, arabayı park ettikten sonra Eylül ile birlikte lokantaya girdik.
Boş masalardan birine oturduktan sonra siparişlerimizi verdik. "Eylül, ben çok kötüyüm evde sadece yatıyorum, yemek yiyorum. İş desen iş yok, aile ilgisi zaten hiç olmadı, e aşk desen yüzüm gülmedi. Ben artık dayanamıyorum bana yardım et." Eylül önce elimi tuttu sonra "Bahar'ım seni senden daha iyi tanıyorum, ben hep senin yanındayım. Beraber geleceğiz bunun üstesinden." Ufak bir tebessüm ile sohbete devam ettik.
Eylül'le dertleşmemiz bittikten sonra beni evime bıraktı ve gitti. Ailemle birlikte yaşıyor ve her gün bana olan nefretlerini görebiliyordum.
Eve geldiğimde babam hararetli bir şekilde telefon konuşması yapıyordu "borcu şuanda ödeyemem, bana iki hafta da zaman verin" anlaşılan yine kumar oynayıp kaybetmişti. Karşı tarafı dinlerken göz göze geldik ve bir anda aklına bir şey gelmiş olacak ki hemen üst kattaki çalışma odasına gitti.
Gerçekten nefret ediyorum bu aileden, tabi aile demeye bin şahit ister...
EYLÜL'ÜN BABASI KAYA BEYDEN
"borcu şuanda ödeyemem, bana iki hafta da zaman verin" kumar oynayıp kaybetmiştim ve 3 aydır borcu ödeyemiyordum.
Karşı tarafı dinlerken Eylül ile göz göze geldik, aklıma bir fikir gelmişti ama bunun Eylül'ün duymaması gerekiyordu, o yüzden hemen üst kattaki çalışma odama gittim.
"Dinle, aklıma bir fikir geldi."
X:"tamam dinliyorum, ama fikrin hoşuma gitmezse o zaman kötü olur"
"Merak etmeyin çok hoşunuza gidecek bir fikir, bayılacaksınız"
BÖLÜM SONU...
Acaba babası bahara ne yapacak?
Umarım bölümü beğenirsiniz, dikkat edin canlar🍒