Bölüm 1

Bu sarışın çocuk ,uyuyamama sebebim olmuştu. Yarın Üniversitesiye gitmem gerektiği için uyumam lazımdı ama bir türlü uyuyamıyorum.Kalbim 17 yıldır bu kadar hızlı atmamıştı.Zar zor uyuyabildim.Sabah kalktığımda dolabımı karıştırmaya başladım . Elime ilk geçen şeyi aldım ve giydim. Üniversite gitmek için durağa doğru yürümeye başladım. Saate baktım daha dersimin başlamasına bir saatten fazla vakit vardı .Vakit geçsin ye Üniversitesinin kafesine gittim. Kahve siparişi alan kişiye bir şekerli Türk kahvesi istediğimi söyledim ve dün akşam izleyemediğim maçın özetini izlemek üzere karşı masaya yöneldim . Maçı izleyip kahvemin olmasını bekledim. Maçı 4-0 yenmiştik ve bu aksiyonu kaçırıp, dün akşam izlemediğim için pişmanlık duygusu taşıyordum . Kahveniz oldu diye bir ses geldi ve kahvemi almak için masamdan kalktım . Kahvemin ücretini bırakmanın ardından kahvemi alıp getirin . Kahvemden bir yudum aldım ve kahvenin çok acı olduğunu farkettim oysaki ben şekerli kahve istemiştim. Tam hesap sormak için kalkıcaktım ki dünkü sarışın çocuğun yanımadoğru geldiğini gördüm. Heycendan kalbimin sesini dışardan duyabiliyordum . Biraz yürüdü ve yanıma geldi gözümün içine bakarak : -Sanırım, yanlışlıkla benim kahvemi almışsın. Çok utandım . Ama bu onun yüzünden olmuştu. Dünden beri aklım başımdan değil ki. - Çok çok özür dilerim gerçekten. Bu aralar biraz dalgınım. O daha birşey söylemeden ona elimle karşımda ki sandalyeyi göstererek : -Oturmaz mısınız? Dedim. Sanırım sesim benim düşündüğümden daha gerdanlı çıkıyordu . Bu söylediğime ilk başta güldü. O güzel gamzelerini bi kez daha görmek huzur vericiydi. Peki dedi be oturdu. Önümde ki kahveyle, kendi önünde ki kahveyi tutarak değiştirdi: -Afiyet olsun. duraksadı. Şey isminiz ne? -Büşra. Sizin isminiz nedir acaba ? -Ben Mert.Tanıştığıma memnun oldum. -Bende. Elimde tuttuğum telefonu görmüş olucak ki hangi takımlı olduğumu sordu. Bende hemen cevap verdim: -Galatasaraylıyım. Gözlerimin içine bakıp güldü : -Bende Galatasaraylıyım. Aramızda bir çekim olduğu apaçık ortadaydı. Çünkü nasıl ki ben gözlerimi ondan alamıyorsam o da benden alamıyordu. Biraz etrafa baktığımda benim yaşlarımda birinin Mert’e ve bana baktığını gördüm . Mert ona baktığım farkedince : -Büşra. O benim arkadaşım. -Arkadaşın niye yanımıza gelmiyor. Söylesene gelsin. Dedim. Aslında bu cümleden sonra biraz tedirgin oldum çünkü emrivaki yapıyormuşum gibi geldi.Mert bu sözümün ardından arkadaşını yanımıza çağırdı ve beraber gelmeye başladılar . İkisinde karşıma oturdu . Elimi uzattım “Ben Büşra. Senin adın ne?” Dedim. “Ben Murat.” Dedi ve elimi sıktı. Elimi bıraktıktan sonra konuşamam başladı: -Biz Mertle ortaokulu ve liseyi beraber okuduk.” Ne güzel . Demek ki bu ağladığı zamanlarda yanında olan biri vardı . Üçümüz beraber sohbet etmeye başladık uzun süre sohbet ettik . Nereli olduğumuzu, hangi bölüme gittiğimizi,izlediğimiz filmleri, hangi takımı tutuğumuzu … konuştuk ders saatime on dakika kaldığını farkettim. Ve Murat’la Mert’e gitmem gerektiğini söyledim. Sırt çantamı koluma takmış gidireken içimden bin kere beni durdurup numarama istemesi için Allah’a yalvardım. - Büşra . Ona doğru döndüm . -Şey yanlış almazsan numaranı verebilir misin? Güldüm . Uzun zamandır bu kadar mutlu hissetmemiştim : -Veririm. Numarayı söylemeye başladım ve verdikten sonra tekrar arkama dönüp yürümeye başladım. Tekrar bir ses duydum: -Büşra. Tekrar döndüm. -Müsait olduğun zaman bi yere gidelim mi? Yüzüm ona dönük bi şekilde geri geri adımlar atarak : -Bakarız.dedim ve önüme döndüm . Kalbimde milyonlarca kelebek uçuşuyordu. Sanki biri beni gıdıklıyor gibiydi. Gülüşlerimi gizleyemiyordum. Kitapçıya giderken yolda gördüğüm ve özendiğini mutlu insanlardan farkım yoktu artık . Hatta ben onlarda daha çok mutluydum.