Selam!:) Sevgili okurlarım. Umarım önceki bölümü beğenmişsinizdir. Şimdi sizi bu bölümle baş başa bırakıyorum.
**********
Bölüm 2: Bekleme Odası
Gözlerimi açtığımda hastanedeydim. Kolumda bir serumla yatakta yatıyordum. Süheyla yanımdaki koltukta oturuyordu. Kıpırdanmaya başladığım anda ayağa kalktı. Gözlerinin içi gülüyordu. Sersemlik modundan çıktığım anda serumu çekip çıkardım. Kolum kanıyordu ama umrumda değildi. "Anne" diye çığlık ata ata annemi bulmak için hastanede koşmaya başladım. Aynı katta bekleme odasında babamları gördüm. Babam ve Nilüfer Teyze ağlıyordu. Mustafa Amca başını ellerinin arasına almış çaresizce susuyordu. Beni gördüğünde Nilüfer Teyze ayağa kalktı. Birbirimize doğru yürüdük. Karşı karşıya geldiğimizde beni kolları arasına aldı. O sırada Süheyla içeri girdi. Ben onun kolları arasında ağlıyordum. Süheyla da bize katıldı. Üçümüz sarılarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladık. Cesaret bulup etrafıma baktığımda herkesin bitmiş tükenmiş bir halde olduğunu gördüm. İçeri hemşire geldi. Herkes pür dikkat ona bakıyordu.
''Merhaba! Siz Ayşe Hanımın yakınlarımısınız?''
En sakinimiz Mustafa Amca olduğu için o cevap verdi
''Evet, biziz.''
''Ayşe Hanım ölmedi ama yoğun bakıma aldık. Kalbine yakın bir yerden vurulmuş. Birkaç hafta belki bir kaç ay taburcu edemeyeceğiz onu. Durumu kötü.''
Yine şok oldum. Bu duruma sevinmeli miydim üzülmeli mi? Herkes boş bakıyordu. Ağlayan yok, gülen yok. Hemşire "Geçmiş olsun."deyip gitti. Ortamda ölüm sessizliği vardı. Herkes durumu kavramaya çalışıyordu. En erken ayılan ben oldum ve yine koşmaya başladım. Hemşire yolda yürüyordu. Onun yanına gittim.
''O-onu görebilir miyiz?''
Onun cevabını beklerken diğerleri de geldi.
''Elbette! Ama hastayı yorucak şekilde konuşmayın.''
Bizi odaya götürdü. İlk ben girecektim. Girdim. Kalbim küt küt atıyordu. Mahvolmuş bir haldeydim. Anneme doğru yürürken üstteki monitörden kalp atışlarına baktım, oldukça yavaştı. Aynı anda ağlıyordum ama hıçkırıklarımı saklamaya çalışıyordum
''A-Anne B-Ben geldim...''
Sadece bu kadar konuşabildim. Sonra annemin yanağına bir öpücük kondurdum. O sırada sürem bitti. Odadan çıktım. Harap olmuştum. Çıktığım anda odanın karşısındaki tekli koltuklardan birine oturup dizlerimi kendime çektim ve dış dünyaya kendimi kapattım. Hiçbir şey duymuyor, hiçbir şey görmüyordum. O sırada sırtımda bir el hissettim Süheyla'nın eliydi. Başımı kaldırıp ona baktım o da mahvolmuştu. Ona sarıldım. Koridorun ortasında sarılmış ağlıyorduk. Babam ,bu gece annemin yanında olacağını, bizim eve gitmemiz ve uyumamız gerektiğini söyledi. Babamdan Süheylalarda uyumak için izin aldım. Sonra dördümüz yola çıktık, yolda yine ölüm sessizliği vardı. Süheyla'nın odasına yer yatağı kurduk. Biraz konuştuktan sonra sızdın kaldım. O gece sürekli kabus gördüm. Her seferinde sıçrayarak uyanıyordum.
**********
Kısa bölümlerden devam ettiğim için üzgünüm:( Bir sonraki bölüm gerçekten uzun olacak.