lütfen oy vermeyi unutmayin, sizlerin görüşleri ve yorumları benim için önemli 💞
Karşımda bana hayatimin yalan olduğunu söyleyen bi adam vardi.Buraya gelirken ne düşünmüştüm ne istemistim bilmiyordum, gerçekten neden buraya gelmiştim duymak istediğim sey bu değil miydi
yaşadığım ailemin yada ailem olduğunu düşündüğüm insanlarin aslında bana çok yabancı olduklarını ve belki de bunca sene bunu bildikleri için beni sevemedikleri düşüncesi aklımdan çıkmıyordu bi türlü
tekrar tekrar ve tekrar kafamda ayni ses duyuluyordu
"Ada Özil ve Kemal demirhan arasında %99 oraninda kan bağı uyusmaktadir"
kafami kaldirdim karşımdaki insanlara baktım
bana özlemle bakan gözleri dolu, eliyle ağzını kapatan kadına baktım
neydi böyle bakmasinin sebebi, kızı olduğumu öğrendiği içinmi yoksa öz sandığı kızının,evladinin öz olmadığını öğrendiği için miydi
bana özlemle bakan gözleri ilk seçeneği doğruluyordu
yanındaki adama döndü bakışlarım bu sanırım babam olduğu söylenen adamdı gözleri kararliydi heran bişey demek için ağzını açacak gibiydi gözlerime baktı o an gözlerimin içine bişey aradi umarım sizinle gelmek istiyorum dememi yada babam diye sarılmami beklemiyordu ,
yanlarında biri daha vardı benimle yaşıt yada benden Küçük olduğunu düşünürsek kardeşim olma ihtimali var gibiydi ikizim olamayacak kadar bana benzemiyordu çünkü
sessizligi sonunda annem bozdu "biz adayla daha öncesinde konuştuk ve anlaştık o biyolik ailesiyle gitmeye razı bende kendi öz kızımı istiyorum" dedi
gözlerim ona şaşkınlıkla dönerken bu kadarınida demez herhalde olamaz diye düşünurken benim bu aniden anneme dönüşüm ve gözlerimin yerlerinden şaşkınlıkla çıkması ve ağzımın şokla açılması bu sessiz odada farkedilemeyecek bişey değildi bakışların bana döndüğünü hisettim tabikide herkes bunu o an annemin uydurdugunu anladı ama kimse ses çıkarmadı gerçi ses çıkarmaya gerek kalmadan babam bildiğim adam araya girdi
"evet herşey netlestiyse artık velayet işlemleri vesaire uzatmak istemiyorum eve bugün öz kızimla dönmek ve hasret gidermek istiyorum tabi sizler içinde uygunsa" dedi
bu seferde tepki vermedim sasirmismiydim bilmiyorum beni sevmediklerini biliyordum ve bunu çocuk sevmemelerinden kaynaklı olduğunu düşünüyordum ama şuan yeni bi kıza çok rahat bi şekilde kucak aciyorlardi anlamlandiramadim ilk başta düşündüğüm , ya gerçekten öz olmadigimi başında beri biliyorlarsa fikri, tekrar beynime girdi
Hemen ardından biyolojik babam araya girdi
"adanin tepkilerinden anladığım kadarıyla haberi yok ve ben bu konunun hızlıca halledilmesi tarafında değilim bende öz kizimi istiyorum fakat onun rizasiyla ve olmasini istediği şekilde, anlayabileceginiz üzere bu durumda en çok değişikliği yaşayanlar ada ve sinem olacak ve bu konuda fikirlerini önce onlara sormaliyiz"
adamın mantıklı konuşmasında sonra eşi yani biyolik annem onun elini tuttu destek vermek istercesine ve ikiside ayni anda bana döndü ve biyolik annem olan kadin konuştu
" merhaba ada seni zorlamak istemiyoruz fakat bizimle gelirsen çok mutlu oluruz ailemize katilmani istiyoruz lütfen bize
bi şans ver yıllarca kendi kızımdan ayrı yaşadım bu saatten sonra seni kolay kolay bırakmak gibi bir niyetimiz yok ikimizinde"
dedi ve gözlerimin içine baktı hemen ardından yanımda oturan annemin beni kolumun altından parmaklarını kısarak cimciklemesiyle ona döndüm bu sırada biyoloji ailem anlamıştı ve anneme tuhaf bakıyorlardi annemse umursamadı ve sessizce "onlarla gitmen daha iyi olur bu saatten sonra iki farklı 2 çocuğuyla uğraşamam istediğin zaman misafirimiz olabilirsin fakat annelik bekleme benden" dedi
gözlerim dolmuştu bu kadarmi hatrim yoktu
sesssizce fisildadim " neden beni sevemediniz anne"
bana cevap vermedi ve sineme döndü, sinemin yüzünde gülücükler açılıyordu annemle babamın ilk defa bu kadar mutlu olduklarını gördüm o an gözümden bir damla aktı tam o sırada sinem konuştu
" ben gerçek ailemle gitmek istiyorum bunca seneyi sadece bi zaman kaybı olarak görüyorum yinede herşey için teşekkür ederim iyi ebeveynlerdiniz" dedi kalktı ve tam karşımda durdu
anlamadım neden böyle yaptığını sonra kafama dank etti
benden ailesinin yanından kalkmami istiyordu
bende kalktim benim kaltigim gibi onun oturmasi bir oldu
ayakta dikilirken onları izledim ailem sandığım sinemin ailesi ona sorular soruyor onu tanimaya çalışıyorlardı
bu bende sınırı aşan son nokta oldu
çok duygusal biriydim ama aynı zamanda sinirliydimde kendime karşı özsaygim vardı ve kendimi bu insanlarin arasında daha fazlası küçük düşüremezdim sadece hesap sormak geliyordu içimden , eğer bunu yapmassam ömür boyu neden onlarin yüzüne karşı söylemedim diye kendimi hirpalardim
bende kendimi bu azaptan kurtardim hemen
elimi sertçe masaya vurdum ve bana bakmalarini sağladım
" biliyordunuz dimi" diyip gözlerinin içine baktım az önceki gözleri dolu sevgi arayan kız gitmiş hesap soran sinirli bi kiz vardı
annemin gözleri titredi ne dicegini bilemedi ama babam sogukkanliligini korudu gözlerimin içine baktı
" ne saçmalıyorsun sen yine bilmiyorduk biz bişey falan" dedi
gerilmisti odadan cikmak için hamle yaptı ama izin vermedim
" siz benimle dalgami geçiyorsunuz , bunca sene size kendimi sevdiremedim ne saçımı oksadiniz ne parka götürdunuz,
resimler cizdigimde buruşturup çöplere attınız, düşük not aldığımda vurmaktan çekinmediniz , hastalandigimda geceleri havale geçirmek üzereyken beni sikinize bile takmadiniz kendi kendimi hastaneye yetistirmeye çalıştım ben , ben sanmıştımkii çocuk sevmediğiniz için beni aslında doğurmak istemediğin için sevemediniz sanmıştım ama şimdi size bakıyorum karşıma geçmiş 3 dakika önce kızınız olduğunu öğrendiğiniz birini sarıp sarmaliyorsunuz bunun tek bi açıklaması var" durakladim dudaklarımı islattim bağırmaktan sesim kısılmışti boğazların acıyordu gitgide halsizlestigimi hissediyordum ama devam ettim
"SİZ BENİM SİZİN ÇOCUĞUNUZ OLMADIĞIMİ BİLİYORDUNUZ "
o an yüzüme bi el kalktı
babamdı bu
zaman durdu
yüzüne baktım
kıpkırmızı olmuştu ,gözleri öfkeyle parlıyordu bekledim tokadının yüzüme çarpmasını bir kez daha ama bu sefer yüzüme inmedi
o an yüzüme gelen tokadi tutan biyolojik babamı gördüm
hayat ne tuhafti 16 yıldır babam sandığım adam bana ölmemi istermis gibi bakıyor bana el kaldiriyorken 5 dakika önce gerçek babam olduğunu öğrendiğim adam havaya kalkan elini tutuyordu
biyolojik babamın yüzüne baktım sinirlenmisti ama bana değil üvey babama, suan hastanede olmasak onu yerin bin kat altına sokacakmış gibi bakıyordu
" Sen kimsin benim kızıma el kaldiriyorsun " dedi fısıltıyla
korkmuştum ama o an aklıma gelen en mantıklı şeyi yaptım
koltuğun üstündeki montumu aldim dışarı doğru adimladim
eğer içerde biraz daha dursam bayilabilirdim seri adımlarla çıkmaya çalışırken dahada kötü hissediyordum fakat arkamdan biri bana sesleniyordu sürekli
kadin sesiydi
biyolik annemdi sanırım
duymazdan geldim hızlandım daha doğrusu hızlanmaya çalıştım çünkü cok halsizdim ama o sırada karşıma bir doktor çıktı
çarpıştık zaten bayilmak üzere olan halsiz bedenim daha fazla dayanamadi çarpmanin etkisiyle sendeledim ve o an gözlerimin kapandigini hissettim duyduğum tek ses biyolik annemin bana seslenen uyanmami isteyen sesi ve ona "anne noluyor" diyen doktorun sesiydi
+2 saat sonra
odada dolaşan ayak seslerinden anladığım kadarıyla odada 3, 4 kisi vardı
göz kapaklarım yüzüme ağırlık yaparken kendimu zorladım gözlerimi açtığımda gördüğüm ilk şey beyaz tavandi
ardından biyolojik annemin sesini duydum
"uyandinmi iyimisin kızım nasılsın duyuyormusun beni"
kendime gelemeden sorularini siralamisti
oturduğum yerde dikelmeye çalıştım
hemen biyolojik babam sırtıma yastik koydu , değişik hissetmistim önemsenmisim gibiydi hoşuma gitmişti
gözlerimi odanin içinde oyaladim
sanirsam biyolik kardeşim ve doktor vardı
doktor konuşmaya başladı ama gözleri bana sanki git artık der gibi ince bi nefretle bakıyordu
" bayıldın 2 saatir uyuyorsun , vitaminlerin düşük halsiz hissetmen çok normal uzun süredir yemek yememissin bayılma sebebin bu geçmiş olsun "
dedi ve çıktı
ne olduğunu anlamamıştım konuşurken geçmiş olsunu baskılamisti ne demek istemisti ve bi hastayla nasil böyle konuşuyordu o doktor .
biyolojik babamin yalan öksürük sesiyle ona döndüm
" ada biliyorsun seni zorlamak istemiyoruz fakat seni aramızda görmeyi çok isteriz ve ailen sen bayginken öz kızlarını alıp gittiler"
o an daha fazla konusup gereksiz yere yorulmasını istemedim sözünü kestim çünkü zaten onlarla gidecektim baska kimsem yoktu zaten
" sizinle gelirim " dedim
gülümsedi daha doğrusu gözlerinin içine kadar gülümsedi
ikiside sesli bi şekilde rahatlama nefesi verdi
önce annem olan kadın konuştu
" baştan tanışalım biraz saçma olucak ama ben annen elif demirhan ve buda baban kemal demirhan " gözlerime baktı sira bendeydi sanırsam
" bende ada 16 yaşındayım soyismim az önce değişti ve taliplerimi bekliyorum"
son dediğimi içimden söyledim sanarken onlardan bi gülme sesi geldi
utanmam gerekirdi ama ben gamsız biriydim utanamadim çok muzurca gülümsedim
sonrasında serumumun bitmesini bekledik geri kalan herşey çok hızlıydı eşyalarım öbür evden alındı arabaya tekrar binidi vs derken kendimi arkamda bavullarimi taşıyan yardımcılarla beraber neredeyse bir malikanenin önünde dururken buldum kendimi
içeri önden girmeye çekiniyordum benim duraksamamla
elif hanım anladı ve önüme geçip zile bastı
kapıyı tontis bi teyze açtı
montlarimizi aldi sevecenlikle " hosgeldiniz" diye cıvıldadi
hoşuma gitmişti gülümsedim aynı şekilde karşılık verdim "hoşbuldum" kadın şaşırdı onla konusmama oysaki elif hanimla kemal beyde benim gibi karşılık vermişlerdi
o an ne olduğunu anlamadim kadin anlimdan öptü şak diye
" ay bu sizden eminim ben " dedi dolu gözleriyle elif hanım gülümseyerek dolu gözleriyle teyzeye baktı
evde bi calışandi sanırım ama araları arkadaş gibiydi anladığım kadarıyla, kadın çok uzun süredir burda çalışıyor olmali diye düşündüm
ardından kemal bey belimden destek vererek içeri götürürdu salona girdik içerde bi kalabalık asla beklemezken
karşımda gördüğüm insanlarla şok oldum
5 erkek vardı
1,2 tanesi bana gülümserken diğerleri bana bakmaya tenezzül etmiyor saat veya telefonlarina bakıyordu
kemal bey yalancı bi öksürükle dikkati üzerimize çekmeye çalıştı
başarılı olduda
elif hanım bana koltuğu işaret etti oturmam için
oturdum halı desenlerini incelemeye başladım güzel haliydi dokumacilikmi öğrenseydim hobi olurdu
kimi kandırıyordumki dikkatimi dağıtmaya çalışıyordum
sessizlik sona erdi elif hanimin sesiyle
" evet şimdi tanışma vakti bu büyük abin Demir mimar kendisi şirketimizde çalışıyor "
demire baktım beni pek takıyor gibi gözükmüyordu kemal beyin sesiyle demir bize bakmak zorunda kaldi ,gözlerimin içine nefret benzeri bi duyguyla baktı , sanırım beni korkutmaya çalışıyordu ve basarmistida
onda gözlerimi çok oyalamadim
elif hanım daha az motive bi sesle " bu sonraki abin poyraz kendisi doktor sende görmüştün zaten hastanede"
poyrazda demirle ayni hareketlerde bulundu en son gözlerime baktığında tüylerim kalkmisti gözlerimi çektim
bana sırayla diğerlerini hızlıca tanıtmaya başladı
"buda yalın abin üniversitede işletme okuyor sonraki ise kenan abin oda 12. sınıfa gidiyor ve son olarak kardeşin kerem emre oda lise 2 ye gidiyor "
yalin ve kenan bana gülümserken onları karşılıksiz bırakmadım ve gülümsedim tatlica
elif hanim ve kemal bey gördü ve hoşuna gitmişti
en son ben konuştum
" bende ada lise 3 e gidiyorum memnun oldum"
çok saçmaydı yıllar sonra ailemle konuşuyordum ve kendimi tanıtıyordum hemde bu şekilde
saka gibiydi
elif hanım ortamdaki gerginliği uzatmak istemedi bana odami göstermek için kalktı
biz giderken arkamdan sesler duydum ve bu sesler duymam içindi
" dışardan bi kiz getirip kardesiniz diye tanıştırıyorsunuz nasi güveniniz aldiniz eve ya bişey çalar kaçarsa"
" o bizim kardeşimiz değil nerden belli ya aklım almıyor"
" benim bir ablaya ihtiyacım yok"
ve ince sesle " benim adim ada 16 yaşındayim" diyip dalga geçmisti biri ve komik gelmişti herhalde onlara çünkü gülmeye başladılar bir ağızdan
sesler biz uzaklaştıkça azalirken kemal beyin bağırış sesi hala geliyordu
oğullarına kızıyordu sanırım ve haklıydı
evlerine gelen bi kız çocuğuna yaptıkları sey doğru değildi, hic bi şekilde aman benim için oğullarıyla arasini bozmasin diyemezdim
çünkü kimse benimle aptal saptal konusamazdi istemiyorlarsa gormezden gelirlerdi çünkü benim onların aksine gidecek bi yerim yoktu öz ailem beni bırakıp gitmişti
yaşadığım şeyin zorluğu tahmin edilemezdi
ben bunları düşünürken odaya gelmiştik
güzelmi degilmi hic bakmadim çünkü benim değilmiş gibi hissediyordum başkasının odasını kurcalamis gibi hissedicektim
elif hanım saçlarımı okşadı sanırım bir konuşma yapacaktı ama onu beklemedim " birsz yanlız kalabilirmiyim sindirmem gereken şeyler var uyumak istoyorum" dedim
biraz üzüldü ama anlayisla karşıladı iyi geceler dileyip çıktı
abim aklıma gelince onu aradim telefonu açmadı
tıp okuduğu için meşguldü genelde
bende mesajla herşeyi anlatip telefonu yanıma koydum
gözlerimi kapattim yeterince yorgundum zaten uykuya dalmam zor olmadı uykuya çekildiğimi hisettim
**********
bir oy verebilirmisiniz 🤏🏻 su kadarcik bir zorluk var lütfen 🥺
