Aylardan Eylül. 11. sınıfın ilk günü. Uyandığımda saat 5.45 idi. Biraz erken kalkmıştım çünkü okulun ilk günü trafik çok oluyor. Tabii yer tutma meselesi de var. Arkalarda ya da en önde oturmak istemem. İyice hazırlanıp evden çıktım ve sonra otobüse bindim. Saat çok erken olduğu için hava biraz karanlıktı. Ama bu havayı seviyorum.
Otobüsteyken biraz düşünmeye başladım. 2 yıl sonra sınıflar ilk kez karılacaktı. Sınıftaki çoğu kişiyi tanımıyordum. Çok kolay arkadaş edinebilen biri değilim. Umarım arkadaş bulabilirim. Geçen sene Elif diye bir arkadaşım vardı. Çok iyi anlaşıyorduk ama maalesef bu sene aynı sınıfta değiliz. Bu beni biraz geriyordu. Çünkü geçen sene sınıftan Elif dışında sadece birkaç arkadaş edinebilmiştim ve bu sene onlar da yoktu.
Sonunda okula vardım. Okulda dolaşarak Elif'i beklemeye karar verdim. Okula çok erken varmıştım.Yani Elif'in gelmesine daha çok vardı. Zaman geçtikçe sınıfa,o kadar tanımadığım insanın içine, girmek daha da zorlaştı. Bu sırada o kadar çok yürümüştüm ki gerçekten ayaklarım ağrımaya başlamıştı. Ders saati geldiğinde İstiklal Marşı sırasına geçtik. Bizim sınıftan bir kız bana geçen sene hangi sınıfta olduğumu sordu. Ufak bir sohbet ettik. Bu beni mutlu etti. Sonunda İstiklal Marşı okunmaya başladı ve sınıflara dağıldık. Ben 3. sıraya geçmiştim. Yanımda kimse oturmuyordu. Tek yanı boş olan ben ve önümdeki çocuktu. Kendimi yine biraz kötü hissettim.
İlk gün pek kimseyle konuşmadım. Elif'in yanına gittim ama o çoktan biriyle arkadaş olmuştu bile. İsmi Beyza imiş. Sırada yan yana oturuyorlar. İster istemez biraz kıskandım. Elif moralimin bozuk olduğunu fark etti ama nedenini anlayamadığına şüphem yok. Bu benim ahmaklığım ve belli etmemeye çalışıyorum.
Okul bittiğinde günümün ne kadar yorucu geçtiğini fark ettim. Saatimden adım sayıma baktığımda çoktan 10 bini geçtiğini gördüm. Gerçekten ayaklarım ağrıyordu. Sonuç olarak okulun ilk günü arkadaş edinememiştim.