Derin bir iç çektim. Sanki bu sıkıcı görevimden beni kurtarabilirmiş gibi. Arabanın camındaki kendime gözlerim kaydı. Kaydığı gibi 5 saniye önceki gibi yanımdaki mahkum Ahmet'e kaydı.
"Kendine gel, Zeren. Polis olmayı sen seçtin, şımarık bir velet gibi içten içe mızmızlanmayı bırak." Dedim kendime.
Soner'in tuttuğum kolunu hafifçe sıkılaştırdım. Hastaneye ne kadar kaldı yahu, derken Deniz'in tarafındaki camdan hastane göründü.
Deniz ve ben mahkum Soner'i ortamıza alarak bir ördek ailesi gibi hastaneye yürüdük.
Soner koğuştaki bir adamla kavga ederken çok pis dayak yemiş, ağzı yüzü resmen yer değiştirmişti. Eh, birkaç yıllık mesleğin getirdiği tecrübe ile artık eskisi kadar etkilenmiyordum bu morarmış yüzlerden.
Hastanenin girişinde Soner acıyla inlediğinde adımlarımızı hızlandırarak yürüdük.
Soner paytak paytak ara sıra sendeleyerek yürürken onu destekliyor, Deniz ile kendi aramızda "Gerçekten çok pis dövmüşler ha!" dercesine bakışlar atıyorduk birbirimize.
Hasta kabul birimine hızlıca yürüdük. Görevli bize nazik ama yapmacık bir gülümseme ile baktığında Deniz sevk raporunu görevliye teslim etti.
"Pekala... sisteme işleyelim." Diye mırıldandı kadın kendi kendine. Bilgisayarda işlerken biraz sürmüş olsa da en sonunda işi bitirdik.