Sabah saatleriydi ve güneş hâlâ doğmamıştı. Esen rüzgar soğuk bir şekilde tenime çarpıyordu. Deniz dalgalarının sesi huzur yaratıyor, bütün düşüncelerimi dağıtıyordu. Her sabah genelde kafamı dağıtmak için sahilde yürüyüş yapmaya gelirdim.
Oturduğum banktan kalktım ve sahilde öylece gezinmeye başladım. Üzerime bir şey almamıştım, kısa kollu bir tişörtle duruyordum. Soğuk tenimi ürpertiyordu.
Eve vardığımda telefonumu elime aldım ve gözlerim aniden gelen bildirimin üzerinde durdu. Genelde bu saatte kimseden pek mesaj almazdım. Nisa: Güneş, acil sana attığım konuma gelmelisin. Sana şuan çok ihtiyacım var.
Nisa olduğunu görünce rahatladım. Ama bu saatte neden uyanık olduğunu bilemiyordum. Nadiren erken uyanırdı. Hızlıca vakit kaybetmeden cevap yazdım;
Güneş: Hazırlanıp geliyorum, yine ne haltlar yedin acaba?
Telefonu yatağımın üstüne koydum ve üstüme gri bir sweatshirt geçirdim. Altıma da kot pantolon giydikten sonra evdekileri uyandırmamaya çalışarak dışarı çıktım. Uyansalar bile ruhları duymazdı. Beni pek umursamazlardı zaten. Her zaman anne ve baba sevgisi görmeden büyümüştüm. İşlerinden dolayı yoğun olduklarını söylüyorlardı. Tek odakları paraydı. Kafamdaki düşünceleri bir kenara atıp Nisa'nın attığı konuma doğru yürüdüm, zaten daha önce de geldiğimiz bir yerdi bu yüzden yolu biliyordum.
Buluşacağımız yere vardığımda ortalıkta kimse yoktu. Yaklaşık on dakika boyunca bekledim ama yine de kimse gelmedi. İçimdeki kötü his tüm vücudumu sarmıştı. Gitmek en iyi seçenekti, daha fazla beklemenin anlamı yoktu. Tam arkamı dönüp gitmeye kalkışacağım sırada biri beni belimden tutup kendine çekti. Ardından ben daha olayları kavrayamadan yüzümde hissettiğim bir bezle yavaş yavaş etrafımdaki her şey karanlığa büründü. En son hissettiğim şey, beni kucağına alan bir bedendi...
