Akının Geçmişi; Tufan
Rojin
Rojin Irak'ta küçük bir köyde 5 kardeşin en büyüğü olarak dünyaya gelmişti.
Güzelliği dillere destan 15 yaşında evlerin eşiği görücüden aşınmıştı. Tufan o vakitler 7 yaşlarındaydı. Her geleni kovalıyor, akşama da babasından bir güzel dayak yiyordu.
Rojin: Tufanım can parçam. Baba eninde sonunda verecek beni biliyorsun.
Tufan: Niye ki şarttır evlenmek?
Rojin masum kardeşine tebessüm ederek cevap verdi.
Rojin: Sen oku emi ablam. Büyük adam ol kurtar kendini.
Tufan: Ben büyük olsam seni korurdum abla. İzin vermezdim işte seni almalarına.
Rojin öpüp kokladı kara kuzusunu. O kaderine çoktan razı olmuştu. Tek duası onu sevecek birine eş gitmekti. Belki oda severdi eşini.
Ertesi akşam kapıları alıcaklı gibi vuruyordu. Babaları tüfeğini kuşanıp öyle açtı kapıyı.
Kahya: Selamun aleyküm gardaş. Pozan aşiretinin kahyasıyım. Afşin ağamın aracı size yakın bozuldu. Bir traktör varsa arabayı çeksek.
Baba: Tufan koş ağırdan öküzleri getir. Beyim traktör bizde ne gezer? Çekeriz darda koymayız sizi.
Kahya: Ağam misafiriniz olsa bu gece?
Baba: Tanrı misafirifir, hiç geri çevirilir? Başım gözüm üstüne. Hanım sofra kurasınız hayde.
Bir saatin sonunda babaları ardında uzun boylu yakışıklı bir adamla eve geldi. Rojin kafasını kaldırıp bakmamıştı hiç.
Ama Afşin ağa kapıdan girer girmez esmer güzeline gönlünü düşürmüştü. İkramlar yapılıp, döşekler serildi. Gece Afşin ağa bu kızı evinin, gönlümün hanımı yapacağına yemin etti.

.
.
.
İki gün sonra Rojinlerin kapısının önünde büyük bir hareketlilik vardı. O adamın kahyası bir traktör ve çeşitli hediyelerle gelmişti.
Baba: Kahya bu nedir?
Kahya: Ağamın teşekkür hediyedir. Birde seni konağa bekler, hayırlı bir iş için.
Tufan: Hayırlı iş için ayağına çağırır?
Anasından yediği çimdikle bağırmış, sonrada susmuştu.
Baba: Oğlan doğru der kahya. Buyursun gelsin meramını anlatsın.
Kahya mahçup dönmüştü konağa. Olanı biteni anlattığında Afşin talimat vermişti konağa. Gidip esmer sevdiğini istiyecekti.
Afşin babasından sonra aşiretin tek varisiydi. Anası başta söylensede oğlunu kıramadı yollara düştü biricik oğlunun peşine.
Tüm köylü şaşkındı, en çokta Rojinin ailesi. Kozan Aşiretini kapılarında hemde kızı için gören anne babası hürmetle kusur etmediler.
Herşey okadar hızlı olup bitti ki. Tufan ablasını göz yaşları ile gurbete yolladı kasabaya. Rojin ağasından tek bir istekte bulundu, Tufanın şehirde okuması.
Afşin sevdiği kadın ne istese kabul edecekti, öylede oldu. Rojin yeni hayatına yelken açtı.
İlk 6 ay Afşin ağa eşine doymak bilmedi. Çocuk istemedi tüm ağır hakaretlere Rojin sevdiği adam için göğüs gerdi.
En son kaynanası kuma getirmeye kalkınca Afşin yeri göğü inletti. Allah yüzüne güldü Rojinin ilk yılı dolmadan gebe kaldığı müjdesi yayıldı.
Bu habere sevinmeyen aile üyeleri bu çocuğu ve kadını yollamak için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdı.
Rojin son ayına girdiğinde kaynanası ve dayıları bir plan yapmış, kumpas kururak kurtulmak istediler genç kızan.
Doğuma sayılı günler kala bir bahane ile dağ evine yolladılar Rojini. Eşin sana süpriz edecek diye. Afşinede akşama doğru tarlaya haber yolladılar aynı bahane ile eşinin süprizi var sana dediler.
İki sevdalı kalp heyecala sonlarına gittiler. Yolda doğum sancısı tutan kadını maraba korkudan dağın başında tek bırakıp kaçtı.
İnim inim inliyerek tek başına doğurdu oğlunu Rojin. Hava kararmış, kan kaybından canı çekiliyordu ki yaşlı bir adam buldu onu. Ama çok geçti.
Rojin: Akın... Adı akındır. Kurtar onu emmi, babası koruyamıycak belli. Yalvarım ver devlete.
Son kez oğlunun kokusunu içine çekip son nefesini verdi güzeller güzeli Rojin.
Afşin dağ evinde bulamayınca sevdiğini delirdi yer gök ararken, cansız bedeni ile yıkıldı genç adam.
Karnı boştu sevdiği kadının.Belliki yabani hayvanlar parçalamıştı minik oğlunun bedenini. Hem oğlu hemde eşi gitmişti. Yaşamanın bir anlamı yoktu adam için. Beylik tabancasının namlusuna kurşunu sürdü.
Afşin: Rojinim, Akınım ben geliyorum.
Eşinin ve oğlunun acısına dayanamayıp kafasına sıktı Afşin ağa.
Aşiret, anası kahroldu ama ne çare giden gitmiş, yiyen yitmişti.
Tufan tüm gerçekleri öğrendiğinde 15 ne basmıştı. Okul birincisi bir gencin yaptıkları günlerce gazete manşetlerinden inmedi.
Tufan için Aşiret kasabı diyordu gazeteler. Bir ayda yaşayan bir tek adam bırakmadı Pozan aşiretinden. Yalnız kadın ve çocuklara ilişmedi Tufan.
Ablasının ardından kaçtığı Türkiye de tutuklanmış, ceza evine girmişti.
Tam 18 yaşında gardiyan adını seslendi koğuşta.
Ziyaretçisi yaşlı bir amcaydı. Tüm hakikatini ondan öğrendi. Akın yaşıyordu, Rojinin emaneti ölmemişti.
Tufan onu bulmaya yemin etti. Bu uğurda yaşarken, Cezarla yolları birleşti.
Tüm hikâyeyi öğrenen Cezar, Akını Tufan için arattı. Sonunda üçünün yolları tesadüf eseri Ada kulede kesişti.
Tufana Akını bulduğu haberini yollayıp, onu Ada kuleye transfer ettiğinde Cezar ilk kez üzgün ve mahçuptu.
Affet Tufan ben öğrendiğimde... Affet, onu canımdan öte görüyorum. O ruh eşim biliyorum. Onu bırakmamı isteme benden yapamam.
Tufanın öfkeli bakışları duydukları ile yumuşamıştı. Tek istediği Akının mutlu olmadıydı. Cezara güveniyordu, Akında isterse karşı durmayacaktı.
.
.
.
Cezar Akını koruma görevini Tufana verdi. İlk karşılaşmalarında Tufan ne diyceğini bilememişti.
Tufan: Yenge...
Yenge mi?
İşte ilk teması böyle bir saçma kelime ile olmuştu. Uyumuyor, uyurken bile nefesini sayıyordu çocuğun.
Onu bulmuştu, kavuşmuştu sonunda. Zekasını ve kara gözlerini Rojin den almıştı çocuk.
Ona sen benim amcam mısın? Yoksa Dayım mı? Diye sorduğunda onu istemez iter korkusu ile kala kalmıştı.
Akın ben seni çoktan seviyorum, sarılalım mı dediğinde artık tüm dünyasının bu minik kalp olduğunu biliyordu Tufan.
Bilmediği kalbinde sadece Akın olmıycaktı. Gerçek aşkı bu hapishanenin dört duvarı arasında bulucaktı.
Ve Tufan ne aşkını, ne de Sevdiği adamı son nefesine kadar bırakmazdı.
Bölüm Sonu....
Oldu mu bilmem, Rojin ve Afşin'in sevda çiçeği Akın.
Kötü bir baba yazmak istemedim🤷♀️
Herkesin neden Ada Kulede olduğunu öğrenicez❤
Yeni bölümde görüşmek üzere👋