Ben Julian 15 yaşındayım Amerika'nın Teksas eyaletinde doğdum. Okula gidiyorum hayatım şimdilik berbat. Ne yapacağımı bilmiyorum ama artık bu karamşadan sıkılmaya başladım ahh Tanrım olamaz. Bugün halletmek gereken ne çok işim var ve ben hala uyuyorum. Kalk ama artık Julian daha okula gitmen gerekiyor. Elbiselerim nerde... Evet yine her zamanki gibi kahvaltıda domuz eti var. Bunu da yemekten sıkıldım. Çok sıkıcı değil mi.
Emily: aman tanrım Julian. Ne halt ediyrsun orda. Daha okuluna bile gitmemişsin. Kaldır artık şu lanet olası kıçını.
Tamaam gidiyorum işte . Rahat bırak beni
Emily: bu kız beni öldürecek tanrım
Neyse yine o saçma kahvaltıdan sonra daha saçma bir yere gidiyorum . Neden var ki bu okul çok sıkıldım okuldan.
Okul yarı yıkik bir vaziyette çünkü çok eski bir okul. Ama julianin oraya gitmekten başka bir çaresi yok. Evine en yakın okul bu. Yakın denebilir mi bilemiyorum(900m)
Julian okulu sevmediği için yavaş adımlarla ilerliyordu. Zaten yolu ormandan geçiyordu. Oyalanacak bir sürü fırsat bulabilirdi. Ama bunu yapmamalıydı. Çünkü eğer okula geç kalırsa öğretmeni annesini arar, onun gelmediğini söylerdi. Annesi de ona ceza verirdi. Bunların hepsini kafasından geciriyorken aynı zamanda koşmaya da başladı. Bugün şanslı günündeydi. Henüz okula giriş yapılmamıştı. Hemen bir oh çekti ve yürümeye başladı. Arkadaşlarını aradı gözleri. Hah evet işte onlar . Köşede oturuyorlardı hemen yanlarına gidip konuşmaya katıldı.
Olivia: Julian sen yorulmuyormusun
Julian: ne demek istediğini anlamıyorum Olivia .
Ava: hergun bu kadar yol gelmeden bahsediyor.
Olivia: evet onu diyorum. Neden daha yakın bir yere taşınmıyorsunuz. Ya da bizim bindiğimiz arabalara neden binmiyorsun. Hem birlikte gitmiş oluruz hem de sen yorulmamış olursun.
Julian bu dediklerine bir cevap veremezdi. Çünkü babası yıllar önce kaybolmuştu annesi ve erkek kardeşiyle birlikte harabe evlerinde kalıyorlardı. Annesi çok az sıklıkla çalışabiliyordu. Julian okuldan çıkıp annesine yardım etmek istese de annesi buna hiç sıcak bakmıyordu. Julian sessizce olduğu yerden kalktı.
Ava: Julian nereye gidiyorsun okul başlayacak birazdan.
Julian onları duymuyordu bile. Arkadaşlarının yanında kendisini çok küçülmüş hissediyordu. Nereye gittiğini bilmiyordu. Hatta o gitmiyordu. Aklı ceza yememedeydi ama ayakları onu götürüyordu. Kafasında babasının kayboluşunu tasarlarken kendini birden hiç tanimadihi bir yerde buldu. Evet bu bir ormandı. Ama hergun yürüdüğü yol değildi. Kaybolmuştu sanki. Aklından yoksa ben de mi babam gibi olacağım diye geciriyordu. Başta tuhaf oldu ama çıkmak için bir yol bulamayınca o da ürkmüştü. Sonra çalıların arkasından sesler geldi ...